لوموند : « عملیات تروریستی منچستر: یک تراژدی اروپایی»
«کمی پس از حمله تروریستی
مرگبار منچستر، ترزا می، نخست وزیر انگلستان، به درستی گفت: «ما برای درک محتویات
مغز و ذهنیت منحرف و مغشوشی که به این فکر افتاده که سالنی پر از کودکان و
نوجوانان، نه مکانی برای شادی و لطافت و ملاطفت، بلکه جایی است که میتوان برای
ارتکاب یک کشتار انتخاب کرد، تلاش می کنیم». چرا که هدفی که سلمان عابدی، انگلیسی
لیبیایی تبار 22 ساله، داشته و یک بمب دست ساز را در خروجی سالن کنسرت منفجر کرده،
همین بوده است: کشتن بیشترین شمار ممکن کودکان. این فاجعه در خاک انگلستان روی
داده، اما یک تراژدی اروپایی است.
ریز ترین جزئیات مربوط به
این حمله (مرگبار ترین حمله در انگلستان از ژوئیه 2005) اهمیت خود را دارد. اول، مکان
انتخاب شده: سالن کنسرت Manchester Arena که گنجایش بیش از بیست هزار نفر را داشته،
بزرگ ترین سالن کنسرت این شهر بزرگ شمال غرب انگلستان است. دوم، شرکت کنندگان :
دختر بچگانی که با والدینشان به محل آمده بودند و دختران نوجوانی که آمده بودند
یکی از خوانندگان مورد ستایش خود، آریانا گراند را تحسین کنند. و سوم، انتحاب ساعت
: 22 و 30 دقیقه، یعنی لحظه هجوم جمعیت برای خروج از سالن بخصوص بخشی از جمعیت که
به سوی یکی از خروجیهای منتهی به ایستگاه راه آهن میرفت یعنی جائیکه شماری از
والدین آمده بودند فرزندانشان را تحویل گرفته به شهرهایشان باز گردند.
22 کشته تا کنون شمارش
شده که جوان ترینشان یک دختر بچه 8 ساله است. دهها تن مجروح شده اند – احتمالا تا
پایان زندگیشان دچار قطع عضو، پریشانی های روانی و یتیم باقی خواهند ماند - عابدی شخصا پس از منفجر کردن بمب همراه خود
کشته شد. او در منچستر در خانواده ای زاده شده بود که در سالهای 1980 از رژیم
دیکتاتوری سرهنگ قذافی گریخته بودند. هنوز معلوم نیست که آیا او به یک شبکه
تروریستی تعلق داشته یا تنها عمل کرده است، اما اسکاتلند یارد وجود شبکه تروریستی
را بهیچوجه منتفی نمیداند. او گویا از جمله 3000 مظنون به رادیکالیسم اسلامیستی
بوده که تحت نظر قرار داشته، اما بطور خاص خطرناک تلقی نمیشده است.
مسئولیت حمله
خونین منچستر را سازمان موسوم به «دولت اسلامی» [داعش] بعهده گرفته است. در این قضیه همه چیز دقیقا منطبق با پروفیل نوع حملاتی
است که در اروپا (و ایالات متحده) روی داده است. ابتدا یک محل تفریح و شادی عمومی
هدف قرار میگیرد، یعنی مکانی که الگوی زندگی به شیوه غربی در این ثلث اول قرن بیست
و یکم است و اسلامیستها دقیقا از همین شیوه زندگی نفرت دارند. عامل حمله منچستر
ظاهرا تا حدی تحت مراقبت بوده اما بهیچوجه ظن اقدام او به یک عمل تروریستی با این
دامنه نمیرفته است. و این در حالی است که سالن «منچستر ارینا» کرارا مورد
بازرسی و کنترلهای دقیق بوده است. حال
پرسش اساسی : چگونه میتوان از وقوع حملات مشابه پیشگیری کرد؟ پاسخ به
تمام اروپا مربوط میشود و فرانسه در این زمینه از دیگران تجربیات تلخ بیشتری دارد.
بر خلاف اراجیفی که هواداران برکسیت در بهار گذشته در انگلستان عنوان میکردند،
عامل این گونه وقایع، آزادی مهاجرت درون مرزهای اروپا، یعنی تردد آزاد بدون مرز در
محدوده معاهده شنگن (که انگلستان هیچگاه به آن نپیوسته) نبوده و همچنین نمیتوان بر
پناهجویانی که از سوریه یا عراق در حال جنگ به اروپا میایند، انگشت گذارد یا به
قول بوریس جانسون، وزیر خارجه غیر مسئول هوادار برکسیت انگلستان، «گله های»
مهاجرانی که همه روز از ترکیه وارد اروپا میشوند.
نخستین واکنشن سرویسهای
ضد تروریسم دو سوی کانال مانش یکسان بوده است : برکسیت نباید بهیچوجه باعث تغییری
در همکاری پلیسی عمیق در سطح اتحادیه اروپا باشد. چه در منچستر، چه در لندن،
پاریس، برلن یا استکهلم، اروپاییان با تراژدی مشترکی مواجه هستند که عبارتست از
رادیکالیزه شدن اقلیتی از جوانان مسلمان زاده اروپا که به گفته نخست وزیر
انگلستان، «ذهنیت منحرف و مغشوشان» آنها را به سوی ارتکاب اعمال تروریستی سوق
میدهد. و عامل دیگر، تأثیر پذیر بودن این جوانان و محافلی که به آن رفت و آمد
دارند، در برابر گفتمان اسلامیستی افراطی است که از عربستان سعودی یا پاکستان صادر
میشود.
سقوط دژهای داعش در
سوریه یا عراق تغییری اساسی در این قضیه
نخواهد داد. راه درست آن است که این پدیده را در کل آن مورد تحلیل قرار دهیم و نه
به صورت جداگانه و مورد به مورد.»
مطالب مارا در وبلاک های انجمن نجات ایران وخط سرخ مقاومت
