یکی از چهرههای برجسته انقلابی در تاریخ معاصر ایران احمد رضایی است که پایهگذار سنت انقلابی فدای حداکثری است. قهرمانی که پاکبازانه پای به میدان نهاد و با پذیرش بار همه مسئولیتها، لحظهای از تلاش برای رهایی خلقش از پای نایستاد. او در آخرین حرکت انقلابی خود، یکی از شورانگیزترین حماسههای نبردی نابرابر را آفرید و سنت شهادت را احیا نمود.احمد رضایی در سال ۱۳۲۴ در تهران بدنیا آمد. پدرش حاج خلیل رضایی از هواداران دکتر مصدق و از فعالین نهضت ملی شدن صنعت نفت بود. خانوادهای سیاسی که رودرروی دیکتاتوری شاه فعالیت میکردند و همواره با دستگیریهای پدر توسط ساواک شاه درگیر مسائل سیاسی بودند.
آشنایی با فعالیتهای سیاسی
احمد هنگامی که در کلاس دوم دبیرستان درس میخواند، با «سازمان جوانان جبهه ملی» آشنا شد و فعالیتهای سیاسی خود را شروع کرد. در راستای همین فعالیتها بود که یکبار برای مدت کوتاهی، زمانی که کلاس سوم دبیرستان بود دستگیر شد. با اوجگیری فعالیتهای نهضت آزادی در ابتدای دهه ۴۰ شمسی، احمد فعالانه در این مسیر میکوشید. بعد از حمله و هجومی که ساواک شاه پس از ۱۵خرداد سال ۱۳۴۲ انجام داد و رهبران نهضت دستگیر و روانه زندان شدند، این جریان ملی پویایی خود را از دست داد و از صحنه فعالیتهای سیاسی کشور خارج شد، اما احمد که آرمان آزادی مردم از شر دیکتاتوری را پیشه خود ساخته بود، از حرکت باز نایستاد.
با تشکیل سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ که توسط دوستان احمد بنا گذاشته شده بود، احمد رضایی نیز فعالانه در بنای این حرکت انقلابی شرکت جست و آنرا بارور نمود.
احمد شخصیتی بسیار فعال و اجتماعی بود که در میان اقشار مختلف مانند کارگران، بازاریان و دانشجویان دوستان زیادی داشت. او در سال ۱۳۴۸ رسماً به تشکیلات سازمان مجاهدین پیوست و با تلاشی خستگیناپذیر مسئولیتهای خود را دنبال میکرد.
نقش احمد رضایی در بازسازی تشکیلات
در سال ۵۰ ضربه گستردهای از طرف ساواک شاه بر تشکیلات سازمان مجاهدین خلق وارد شد. بنیانگذاران سازمان و بیش از ۹۰درصد از اعضای مرکزیت سازمان دستگیر شده و به زندان افتادند. این ضربه گسترده موجودیت مجاهدین خلق را در معرض خطر قرار داد. البته از نظر ساواک و دیگر ناظران بینالمللی کار مجاهدین تمام بود. مجاهدین خلق همگی دستگیر شده بودند. از سوی دیگر ساواک نیز با شدت تمام بدنبال باقیمانده هواداران سازمان و دستگیری آنها بود.
اما این پایان ماجرا نبود. زیرا احمد رضایی هنوز در بیرون زندان بود. وی یکی از مسئولین باقیمانده سازمان در بیرون از زندان بود. او شجاعانه پای پیش گذاشته و رسالت بازسازی و ادامه مبارزه را بردوش گرفت. او توانست طی ۶ماه فعالیت گسترده و تلاشهای بیوقفه، دوباره کادرهای قطع شده از سازمان را وصل نموده و ادامه مبارزه را ممکن نماید. احمد رضایی به کمک فرمانده کاظم ذوالانوار و برادر مجاهدش رضا رضایی توانست امر بازسازی تشکیلات مجاهدین را به انجام رساند. وی با اجرای روزانه تا ۲۰قرار تشکیلاتی در سطح شهر، آنهم در زیر چتر پلیسی و تورهایی که ساواک پهن کرده بود. او در این اتمسفر و فضا توانست وظایفش را بخوبی به سرانجام برساند.
یاران باقیمانده از دوران شاه، در مورد احمد گفتهاند: «مهمترین ویژگی احمد ذکاوت انقلابی او در شرایط نبرد چریک شهری و رو در رو شدن با مزدوران مسلح ساواک بود. سرعت عمل بالا همراه با سرعت تصمیمگیری و قاطعیت در عمل، از جمله ویژگیهای انقلابی او بود که توانست در آن دوران خطیر، امر بازسازی تشکیلات را به نحو احسن پیش ببرد».
شهادت سرخ احمد سنتی انقلابی در پهنه مبارزات میهنی
ورای همه مجاهدتها و ویژگیهای انقلابی و مسئولیتپذیری حداکثری احمد رضایی، آنچه نام او را جاودانه کرده است، شهادت سرخ او بود. شهادتی که آگاهانه و با یک تصمیمگیری انقلابی انتخاب و صورت پذیرفته بود. در روز ۱۱بهمن سال ۱۳۵۰، احمد دلاور وقتی که در خیابان غفاری تهران در حرکت بود، خود را در تور ساواک یافت. حلقه محاصرهای که لحظه به لحظه تنگتر میشد. او با سلاح کمری و چهارده گلولهای که همراه داشت. شروع به مقابله با مأموران ساواک کرد. پس از شلیک آخرین گلولهاش، در حالیکه ضامن نارنجک را کشیده بود، به میان مهاجمان رفت و خود را منفجر نمود. احمد با شهادت خود، توانست چهار ساواکی را نیز از بین برده و سه نفر آنان را بشدت مجروح نماید. در این میان سلاح خود را هم با نارنجکش تکه تکه کرد تا بدست دشمن نیافتد.
این شهادت سرخ از آن جهت برجسته گردید و به عنوان سنتی مبارزاتی در عصر جدید درآمد که یک درس مهم برای دیگر مبارزین حاضر بود.
مبارزه و مقاومت با همه چیز
در طول تاریخ و طی مبارزات گوناگون ملت ایران در مقابل حاکمیتهای دیکتاتوری و ستم پیشه، همیشه مبارزه و شهادت وجود داشته است. چه بسیار سرداران و سالارانی که بر چوبههای دار آویخته و مصله شده بودند. اما بدلیل سیطره فرهنگ آخوندی و مستولی شدن فرهنگ سازش با ستمکار. این سنت انقلابی نیز مانند دیگر سنتهای حیاتبخش مبارزاتی از میان جامعه رخت بربسته بود. احمد قهرمان با تأسی از مؤلای خود حسین علیهالسلام که مبارزه و مقاومت با همه چیز خود در عرصه نبرد بود، بار دیگر این سنت را احیا نمود.
همانطور که سازمان حنیفنژاد با عمل مکتبی و انقلابی خود غبار از رخ دین زدودند. احمد دلیر نیز این سنت انقلابی را در زمانهای که به فراموشی سپرده شده بود زنده نمود. درس بزرگی که احمد به مبارزین نسل حاضر داد این بود که برای پیشبرد امر مبارزه، هیچ سد و مانعی مشروع نیست. در تنگترین عرصهها میتوان با شهادت انقلابی خود سدها و موانع را شکست و به پیش حرکت کرد.
🌹# بر اندازیم #تيك_تاك_سرنگوني #قیام_تنها_جوانه
️❣️ # ️ ️️️ مجاهدین_خلق ایران #ایران # کانونهای شورشی
🌳# MaryamRajavi #IranRegimeChange
🌻 پیوند با حساب توئیتری BaharIran@7
