Sunday, December 2, 2018

یازده آذر ماه شهادت کوچک خان - یادی از میرزا کوچک خان جنگلی مبارز بزرگ ایران





11 آذر ماه  شهادت کوچک خان - یادی از میرزا کوچک خان جنگلی مبارز بزرگ ایران 



یادی از میرزا کوچک درسالروز اعلام جمهوری در گیلان - تداوم راه میرزا در قیام سراسری




یادی از میرزا کوچک درسالروز اعلام جمهوری در گیلان - تداوم راه میرزا در قیام سراسری 



در تاریخ میهن ما، روزهای تلخ کم نیستند. اگر این کتاب پرماجرا را ورق بزنیم، صفحات خاکستری بسیاری در آن پیدا می‌کنیم. از روز قتل امیرکبیر در حمام فین کاشان تا روز تیرخوردن ستارخان در پارک اتابک و یخ زدن میرزا کوچک‌خان در کوههای پربرف گیلان و کودتای ننگین ۲۸مرداد. اینها روزهای تلخ و اندوهبار تاریخ میهن ما هستند.
اما با این همه در لابلای همین صفحات بیشمار، با برگهایی هم مواجه می‌شویم که بر آنها شرح پیروزیها نقش بسته و روایت‌گر روزهای شیرین و ماندگار هستند. یکی از این روزهای شیرین، روز ۱۴خرداد سال ۱۲۹۹ است. این روز یادآور همان نیم‌روزی است که میرزا کوچک‌خان جنگلی همراه با مجاهدان و رزم‌آوران جنگل و در میان استقبال پرشور مردم، وارد شهر رشت شد و ۲روز بعد سردار جنگل در یک میتینگ باشکوه، حکومت موقت جمهوری گیلان را اعلام کرد. ۱۴خرداد روز رقم خوردن یک پیروزی بزرگ برای جنبش آزادی‌خواهی مردم ایران بود. میرزا کوچک‌خان ضمن یک سخنرانی در آن میتینگ تاریخی، دیدگاهها و مواضع جمعیت انقلاب سرخ ایران را اعلام کرد و گفت:
۱- جمعیت انقلاب سرخ ایران اصول سلطنت را ملغی اعلام کرده و اعلان جمهوری می‌نماید.
۲- حکومت موقت جمهوری و حفاظت از جان و مال عموم اهالی را به‌عهده می‌گیرد.
۳- هر نوع معاهده و قراردادی که به ضرر ایران باشد قدیماً و جدیداً با هر دولتی لغو و باطل می‌شناسد.
۴- حکومت موقت جمهوری، همه اقوام بشر را یکی دانسته و تساوی حقوق را درباره آنان قائل و حفظ شعائر اسلام را از فرایض می‌داند. 



سردار جنگل بعد از اعلام حکومت جمهوری گیلانمرام‌نامه جنگل را منتشر کرد، مرام‌نامه جنگل با این مقدمه آغاز می‌شد: «آسایش عمومی و نجات طبقات زحمتکش ممکن نیست مگر به تحصیل آزادی حقیقی و تساوی افراد انسانی بدون فرق‌ نژاد و مذهب در اصول زندگانی و حاکمیت اکثریت به واسطه منتخبان ملت».
این مرام‌نامه ۹ماده کلی داشت از جمله آنها می‌شود به حقوق مدنیه،‌ انتخابات،‌ اقتصاد و قضاوت و دفاع و کار اشاره کرد. در این مواد بر آسایش عمومی، آزادی حقیقی، تساوی افراد انسانی بدون تبعیضات نژادی و مذهبی، حاکمیت اکثریت ملت، استقلال و تمامیت ارضی، آزادی اجتماعی، مطبوعات، کار، کلام، تحصیل و تساوی زن و مرد در حقوق اجتماعی و برانداختن اصول بیکاری و مفتخوری تأکید شده بود.
«مرام‌نامه جنگل» کارنامه درخشان نسلی است که تا پای جان برای احقاق حقوقش ایستاد و تن به استبداد و بیداد حاکم نداد. در آن شرایط که نظام سرکوبگر با پشتوانه آخوندهای درباری هر صدایی‌ را در نطفه خفه می‌کرد، صحبت از آموزش رایگان و حقوق کارگران و جدایی روحانیت از امور سیاسی، خنجری بود به قلب استبداد و مشعلی که راه را برای همه رهروان آزادی به‌خوبی روشن کرد.
دریغا که بعد از گذشت ۹۸سال از آن واقعه، هنوز که هنوز است هیچ‌کدام از مفاد این اعلامیه ومرام‌نامه در میهنِ ما عملی نشده‌اند! هنوز که هنوز است در پی تحقق این اهداف هستیم و مبارزه و مقاومت در امتداد آن خط تاریخی هم‌چنان ادامه‌دار است. باشد که با طلوع روزِ روزها، دفتر روزهای تلخِ تاریخ ایران برای همیشه بسته شود و شاهد آغازِ فصل شیرینِ پیروزیها باشیم.


مرام‌نامه جنگل - <a target='_blank' Class='importLink' href='https://news.mojahedin.org/i/news/158921'>میرزا کوچک خان</a>
مرام‌نامه جنگل - میرزا کوچک 

عبدالعلی معصومی: جنبش جنگل در آخرین ماهها



لینک :

عبدالعلی معصومی: جنبش جنگل در آخرین ماهها

در روز 16 آبان 1296 (7نوامبر1917) قیام مسلّحانه بلشویکها به رهبری لنین به پیروزی رسید و حکومت شورایی بر روسیه مسلّط شد. دو ماه و ده روز بعد (26دیماه 1296 ـ 16ژانویه 1918 ) تروتسکی، «کمیسر خلق برای روابط خارجی») در دولت جدید شوروی، کلیه معاهدات تحمیلی به ایران را فاقد اعتبار اعلام کرد.
تا این زمان قوای قزّاق روس در شمال و قوای انگلیس در جنوب ایران چیرگی داشتند. با شکست نیروی متجاوز شمالی، انگلیس بر آن شد که بر سراسر ایران چیره شود. با روی کارآمدن دولت سرسپردۀ وثوق الدوله در 15مرداد1297 (7اوت 1918) راه این چیرگی گشاده تر شد و هجوم نیروهای نظامی دولتی با پشتیبانی قوای انگلیس به رزمندگان جنبش جنگل به رهبری میرزا کوچک خان جنگلی، که دشمن سرسخت هرگونه متجاوز خارجی به ایران بودند، آغازشد.

وثوق الدوله در کنار یورشهای سخت و سنگین به نیروهای مستقر در جنگلهای گیلان، برای پراکندن اجزای تشکیل دهندۀ آن به توطئه چینی پرداخت و در روز 6 اسفند1297 برای حاجی احمد کسمایی، از یاران و همرزمان قدیمی میرزا کوچک خان و از چهره های سرشناس جنبش جنگل و از فرماندهان منطقۀ «کسما»، از دهستانهای نزدیک صومعه سرا، «امان¬نامه» یی فرستاد و او نیز به شرایط امان نامه تن داد و به نیروهای دولتی تسلیم شد.
 از آن پس بسیاری از یاران و همرزمان میرزا کوچک خان، در زیر بار فشارهای کمرشکن هجومهای هر روزه و جنگ و گریزهای فرساینده، او را در میانه میدان مبارزه رهاکردند و به نیروهای مهاجم تسلیم شدند و برخی چون دکتر حشمت، از یاران دیرینه میرزا و از بنیانگذاران جنبش، پس از تسلیم شدن به نیروهای دولتی به دار آویخته شدند.
 حدود سه ماه پس از شهادت دکتر حشمت، قرارداد اسارتبار و غوغابرانگیز اوت 1919 میان انگلیس و وثوق الدوله در روز 17مرداد1298 (9اوت1919) بسته شد و انگلیس سلطۀ استعماری ¬اش را بر سراسر ایران گسترد.
 این سلطه با کودتای سوم اسفند 1299 (22فوریه 1921) «رضاخان میرپنج» و تصرف تهران دامنه گسترده تری به خودگرفت.
 5 روز پس از کودتای رضاخان، انگلیس در روز 8اسفند 1299 (27فوریه1921) قرارداد اوت 1919 با دولت وثوق الدّوله را لغوکرد و در همان روز قرارداد معروف ایران و شوروی به امضارسید.
 پس از امضاشدن این قرارداد, چیچرین، وزیر خارجه شوروی، اعلام کرد که با این قرارداد «زمینۀ دوستی برادرانۀ دو ملتِ روسیه و ایران فراهم شد» («مأموریت آمریکاییها در ایران»، میلیسپو، ترجمه ابوترابیان، ص109).
 شوروی در جهت تحکیم این روابط از هرگونه حمایتی از جنبش جنگل دست کشید و حتی ادامۀ کار جنبش را به زیان این روابط قلمداد کرد.
اندکی قبل، حکومت نوپای شوروی روابط دوستانه با دولت انگلیس نیز برقرارکرده بود.
میرزا/کوچک/خان/سردار/جنگل/همبستگی

 اولّین گام شوروی, پس از این توافق, دست کشیدن از کارهای تبلیغی علیه انگلیس و ایران و تعطیل «شورای تبلیغات و عملیات خلقهای شرق» بود.
 این شورا از طرف اولّین کنگرۀ ملتهای شرق در باکو, برای هماهنگی و توسعۀ فعالیتهای ضدّاستعماری, به ویژه علیه انگلیس, به وجود آمده بود.
 اقدام بعدی شوروی, پایان بخشیدن به مقاومت دلیرانۀ مجاهدین جنگل بود که تهدیدی بسیار جدّی برای پیشرفت سیاست استعماری انگلیس و استبداد دربار به شمار می رفت.
 روز 6اردیبهشت 1300 (26آوریل 1921), حدود دو ماه پس از بسته شدن قرارداد1921, روتشتاین, وزیر مختار شوروی, وارد تهران شد. او, در مراسم سلام به مناسبت تاجگذاری احمدشاه در روز 16اردیبهشت, دربارۀ جنبش جنگل گفت: «... خاطر اعلیحضرت همایونی را مطمئن می سازد که دولت متبوعۀ دوستدار، با نهایت صمیمیت، اقدامات لازمه را در تسریع تصفیۀ مسألۀ گیلان اتّخاذ خواهدکرد... دولت متبوعۀ این جانب ذات اقدس همایونی را مظهر تمامیّت ایران می داند» («سردار جنگل»، ص354).
 طبیعی است که وقتی «ذات اقدس همایونی, مظهر تمامیت ایران» باشد, جنبش مقاومت در گیلان نیز در حدّ یک «مساٌله» نزول خواهد نمود.
 احمدشاه در جواب روتشتاین گفت: «...به شما اطمینان می دهم که ما و هیأت دولت ما مساعی جمیله را برای اجرای این مقصود به عمل آورده و یقین دارم که حل و تصفیۀ فوری قضیۀ گیلان، چنان که اظهار نمودید، فوق العاده، موجب تسهیل منظور ما خواهد گردید» («تاریخ بیست سالۀ ایران، جلد اول، ص 363).
 روتشتاین برای حل سیاسی «مسأله» گیلان نامه یی برای میرزا کوچک خان فرستاد. او در آغاز نامه تأکید کرد که «تنها امنیت می تواند ایران را از چنگ امپریالیستهای خارجی که نسبت به ایران نظریّات طمعکارانه دارند، خلاص کند». او سپس به اعلام سیاست جدید شوروی در قبال ایران می پردازد و بر اساس آن«نه تنها عملیات انقلابی را بی فایده، بلکه مضرّ می داند و پس از تجلیل از توافق 1921، که نفوذ معنوی انگلیسیها را در شمال، بلکه تا اندازه یی در جنوب متزلزل کرده است»، غرض اصلی از نوشتن نامه را عنوان می کند: «... از روی مواد قرارداد، ما مجبوریم دولت را از وجود انقلابیون و عملیات آنها راحت کنیم... برطبق همان قرارداد، ما مکلّف نشده ایم که درمقابل دولت از قوای انقلابی ایران حمایت کنیم». او سپس با تأکید مجدد بر «ضرر عملیات انقلابی در شمال»، برای حلِ «فرخندۀ» مسألۀ گیلان، به میرزا کوچک خان پیشنهاد می کند که «پس از... صدور تأمین نامه برای شما به وسیلۀ من، شما یا خلع سلاح شده و یا به نقطه یی خودتان را کنار می کشید». آن گاه از موضع طرفداری از قوام السّلطنه، نخست وزیر وقت، «مجزّاشدن ایالتی مانند گیلان» از ایران را برای آزادی و ترقّی مردم این کشور مضرّ می شمارد و از میرزا می خواهد از ایجاد «صحنۀ خونین و یک برادرکشی که لطمه به آزادی ملت ایران می زند»، دست بردارد (سردار جنگل، ص310).
 میرزا کوچکخان در پاسخ به نامۀ روتشتاین, مینویسد: «من و یارانم در مشقّتهای فوق الطّاقه چندینساله هیچ مقصودی نداشته و نداریم جز حفظ ایران از تعرّضات خارجی و فشار خائنین داخلی, تاٌمین آزادی رنجبران ستمدیدۀ مملکت و استقلال حکومت ملی». سپس, با تاٌکید بر این که «انقلاب یگانه راهِ علاج و نجات قطعی ملت از مشکلات موجوده» است, ضمن ارائه چند پیشنهاد مبنی بر «اقدام حکومت مرکزی ایران به اصلاحات اساسی, فَسخ قراردادهای استعماری و تعهّد به حفظ استقلال, سپردن امنیت گیلان به جنگلیها, آزادبودن احزاب» (سردار جنگل، ص316), قول میدهد که درصورت قبول این پیشنهادها از سوی دولت مرکزی, سیاست صبر و انتظار و آرامش پیش خواهد گرفت و دست از اقدامات ضدّدولتی برخواهد داشت. روتشتاین این پیشنهادها را «غیرمنصفانه» ارزیابی کرد. او خواهان تسلیم بی قید و شرط جنبش گیلان بود.
 چیچرین در روز 19شهریور 1300(20سپتامبر1921) در نامه یی به رئیس کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست آذربایجان شوروی, بعد از اظهار نارضایتی از این که «بعضی از عناصر ناشناخته در باکو هنوز از اغتشاشات شمال ایران حمایت میکنند» و ضمن جانبداری از دولت مرکزی ایران, میرزا کوچکخان را «ابله» خواند (نهضت میرزا کوچک خان، ص255).
 در روز 9مهرماه 1300 (اول اکتبر1921)، به دستور «رضاخان سردار سپه» همه راههای منتهی به گیلان بسته شد.
 روز 23مهرماه (یک هفته پس از معرفی دولت قوام السلطنه به مجلس شورای ملی)، قوای قزّاق دولتی به دستور سردار سپه، وزیر جنگ، به رشت حمله کردند و شهر را به تصرف درآوردند.
 خالوقربان، از همرزمان میرزا کوچک خان خود را به رضاخان تسلیم کرد و با درجه سرهنگی در صف نیروهای دولتی به جنگ با بقایای قوای مجاهدین جنگل پرداخت. احساناللهخان همرزم دیگر میرزا نیز با پادرمیانی کنسول شوروی در رشت, با هزینه رضاخان با عدّهیی از قفقازیها روانه قفقاز شدند.
 در روز 26آبان1300 (17نوامبر1921) جلسۀ دفتر سیاسی حزب کمونیست شوروی صحّتِ سیاست شوروی در قبال ایران را تاٌیید کرد.
 روز اول آذر 1300 (ده روز پیش از شهادت سردار قهرمان جنگل) کاراخان, معاون وزیر خارجۀ شوروی, گفت: «سیاست دولت شوروی که به تقویت سیاسی و اقتصادی ایران علاقمند میباشد, اصولاً, نمیتواند به کوشش تجزیه طلبی در مناطق مرزی ایران علاقمند باشد, چهرسد به جنگ این عناصر علیه حکومت مرکزی» (نهضت میرزا کوچک خان، ص257).
 در هنگامه نامردمیهای یاران پیشین و همسایه شمالی، مقاومت دلیرانه میرزا کوچک خان و یاران همرزمش دربرابر یورش همه جانبه قوای قزّاق تحت فرماندهی رضاخان, بیش از یک ماه به طول انجامید. عدّه زیادی از یاران میرزا شهید, زخمی یا دستگیر شدند و خود او و شمار اندکی از آنها، در کوهها و جنگلهای گیلان برای رفتن به خلخال سرگردان شدند.
 سرانجام, میرزا کوچکخان و همرزم وفادار آلمانیش گاوک (هوشنگ), در مسیر عقبنشینی به سوی خلخال, در روز 11 آذر1300 (2دسامبر1921) در گردنه گیلوان از برف و توفان و سرما ازپای درآمدند.
 با شهادت میرزا کوچک خان پاکباز و دلیر، جنبش جنگل پس از هفت سال مبارزۀ بی وقفه با انگلیس و دربار, سرانجام, خسته جان و خونینپیکر ازپای درآمد و رضاخان حکومت سیاه خود را بر گیلان نیز گسترد.


مطالب   مارا در وبلاک خط سرخ مقاومت   ودر توئیتربنام @bahareazady   دنبال کنید

پیش بسوی قیام  سراسری ، ما بر اندازیم#   شهرهای ایران   اعتصاب # تظاهرات

سرنگونی #  اتحادوهمبستگی     مرگ_بر_دیکتاتور   #IranRegimeChange

No comments:

Post a Comment