دیلی استار: یک زن مددکار اجتماعی انقلابی که در کشورم ایران در حال وقوع است، مخالف هیچ دینی نیست. مردم ایران خواهان یک ایران آزاد و دموکراتیک هستند . از زمان قتل مهسا امینی در ۲۵ شهریور تاکنون بیش از ۵۰۰ نفر به قتل رسیده اند و هزاران نفر زندانی شده اند
به دوستان عزیزم، من آنقدر عصبانی هستم که قابل توضیح نیست.لبخندی روی لبم نشسته [در حالیکه] اشک در چشمانم حلقه زده است. من آسیب دیده ام و ایران هم همینطور.
ماه های گذشته، نه فقط برای زنان ایرانی مثل من، بلکه برای هرکسی که ستم زنانه و سیطره مردسالاری را تجربه کرده و به طور کلی تحت دیکتاتوری زندگی کرده است، بسیار سخت بوده است.
اکثریت بزرگی از ایرانیان، 43 سال است که این مورد را تجربه کرده اند – 43 سال زندگی در تبعید، فقر و گرسنگی، و قتل های وحشیانه و ناعادلانه، اعدام ها، تجاوز جنسی، شکنجه و زندان.
وقتی دخترعموی من بعد از انقلاب اسلامی مدرسه را شروع میکرد، بهعنوان یک دختر بچه ۷ساله، به او گفتند که به کسی نگو که پدرش گاهی مشروب مینوشد، یا در خانهشان دستگاه پخش ویدئو VHS دارند. اینها در آن زمان تابوهای اصلی در ایران بود – همه با بصورت پاورچین گام برداشته و مراقب حرفهایشان بودند. روز اول مدرسه، وقتی از او خواستند خودش را معرفی کند، دختر عموم بلند شد و گفت: "سلام، اسم من فلانی است، بابام مشروب نمی خورد و ما دستگاه پخش ویدئو نداریم."
اگرچه ممکن است حکایت خندهداری به نظر برسد، فشار و اضطرابی که او احساس میکرد برای ما ثابت بوده و نسلی به نسل دیگر منتقل شده است.
انقلابی که اکنون در کشور من در حال وقوع است، مخالف هیچ دینی نیست. مردم ایران به حکومت، به ظلم، فساد، مرگ و زندان می گویند دیگر بس است. ما خواهان یک ایران آزاد و دموکراتیک هستیم که در آن مسلمانان، یهودیان، مسیحیان، بهائیان – همه افراد مذهبی یا غیر مذهبی بتوانند در کنار هم زندگی کنند. ما کشوری می خواهیم که در آن به جوانان فرصت هایی داده شود تا آینده ای مبتنی بر آزادی، برابری و عدالت بسازند. جایی که صداها شنیده می شود.
مهم نیست که رژیم کنونی چه دستاوردهایی داشته یا ممکن است به دست آورد، فقر، تبعیض، ظلم به اقلیت ها و قومیت های خاص، تحریم ها، کمبود دارو، قتل، خشونت جنسی، مشکلات مالی، تخریب سیستماتیک تاریخ، فرهنگ و مذهب، زندان قتل های بی گناه و هدفمند، دیگر نه تحمل می شوند و نه بخشیده می شوند.
البته این اولین بار نیست که مردم علیه رژیم ایران قیام می کنند.
اولین اعتراضی که من در آن شرکت کردم حدود 13 سال پیش و در اولین جنبش توده ای نسل من بود. من به ویژه جوانی را به یاد می آورم که احتمالاً روزی با دور کردن من از جمعیت معترض که نیروهای امنیتی به سمتشان گاز اشک آور و گلوله شلیک می کرد، جان من را نجات داد. او به من گفت که بروم زیرا هنوز زندگی ام را در پیش رو دارم. من جوان بودم اما امثال او چیزی برای از دست دادن نداشتند (به دلیل فعالیت سیاسی از دانشگاه اخراج شده بود).
از زمان قتل مهسا امینی در ۲۵ شهریور تاکنون بیش از ۵۰۰ نفر به قتل رسیده اند و هزاران نفر زندانی شده اند. برخی با زور ناپدید شده اند و هر روز اعدام صورت می گیرد. کسانی که در معرض اعدام قرار دارند، باوجود اینکه این یک دستور قانونی آنها است، به وکلا دسترسی ندارند، و بسیاری از آنها شکنجه شده و در زیر فشار مجبور به امضای اعترافاتی که هیچ اطلاعی از آن نداشته می شدند. در برخی مواقع حتی خانواده های آنها از اعدام آنها مطلع نمی شدند. آنها به سادگی در صبح روز بعد کشته می شدند.
شهروندان در خیابان ها در مقابل اقدامات وحشیانه، غیرانسانی و غیر اسلامی دیکتاتوری ایران علیه مردم ایران ایستاده اند. جمعیت افراد شکل دهنده این مقاومت را زنان و مردان، پیر و جوان، مسلمان و غیر مسلمان و افراد باسواد و بی سواد تشکیل می دهند. این گروه متنوعی از «ما» هستیم که برای حقوق بشر، برای حقوق زنان، برای دسترسی به خدمات اولیه، برای زندگی با رنج کمتر، و برای روزی که با خبر اعدام دیگر از خواب بیدار نشویم، مبارزه می کنیم.
اقدامات رژیم کنونی به قدری افراطی بوده که حتی آخوندهای بزرگ هم اکنون رویکرد آنها را زیر سوال می برند، زیرا هیچ یک از اعمال آنها در هیچ دین یا نظام اعتقادی قابل توجیه نیست. اقدامات آنها تنها به عنوان جنایات جنگی و نقض حقوق بشر قابل محسوب می شود.
باوجود سوء استفاده حکومت از دین به عنوان سلاحی برای جدایی و تفرقه افکنی جوامع، مردم اکنون آنقدر از رویکرد «تفرقه بینداز و حکومت کن» آگاه شده اند که این اعمال تنها باعث متحد شدن افراد از هر قوم و عقاید و پیشینه ایی به همبستگی تحت عنوان ”مردم ایران“ برای ایستادگی در برابر یک رژیم بیرحم گردیده است.
مردم اکنون برای حقوقی که از آنها سلب شده مبارزه می کنند. آنها برای انتقام از اشک های مادر یک کودک مقتول می جنگند. آنها برای پدری که مجبور شد دست خالی به خانه برود می جنگند.
آنها برای کمبود تجهیزات پزشکی و حمایت می جنگند. آنها برای آموزش می جنگند. لیست طولانی است، اما دلایل زیادی وجود دارد که ما می خواهیم رهبری کشور را تغییر دهیم.
به عنوان زنی که در ایران بزرگ شده و بیشتر عمرم را در آنجا گذرانده ام، احساس خشم، عصبانیت، اندوه، درد، دلخون، ناامیدی و ناتوانی از روز اول همراه من بوده است. با این حال، امید، اتحاد و همبستگی به من کمک کرد تا در ماههای گذشته تا حدی آرام باشم. زندگی با از دست دادن این همه جان انسانها سخت است. احساس گناه، آرزوی اینکه بتوانیم کارهای بیشتری انجام دهیم و تأثیر بیشتری داشته باشیم، هرگز از بین نمی روند.
با این حال، هر بار که در خیابانهای تهران قدم میزنم و چشمانم را به زن دیگری که به سمتم می آید می دوزم، لحظهای زیبا سرشار از رفاقت رفیقانه، پر از احساسات مشترک ترس، درد و امید وجود دارد. این همبستگی و امیدی که ما احساس می کنیم باورنکردنی است، نه تنها در اینجا و آنجا، بلکه در آن چیزی است که ما با کل ملت و با همه کسانی که در جهان تحت ظلم و ستم قرار گرفته اند احساس می کنیم.
هیچ کس نمی داند چه اتفاقی می افتد، این مقاومت به کدام سمت می رود، اما ما فقط می توانیم به بهترین ها امیدوار باشیم. ما به عدالت و صلح برای مردم ایران و البته در سراسر جهان امیدواریم.
همچنین میخواهم از گروگانهای سیاسی که به ناحق زندانی و محکوم شدهاند، فعالان در زندان، کسانی که به قتل رسیده یا ربوده شدهاند، کسانی که به ناحق در ملاء عام اعدام شدهاند/خواهند شد یا هر روز در انزوا هستند، صمیمانه یاد کرده و ادای احترام کنم. خانواده های افرادی که در بالا ذکر شد، خبرنگارانی که هر روز جان خود را به خطر می اندازند و در نهایت به مردم دلیر و شجاع ایران.
به امید صلح و آزادی.
دیلی استار : به قلم ام اف یک زن مددکار اجتماعی در ایران (بخاطر مسائل امنیتی از مخفف اسم نویسنده استفاده شده است)
💞# براندازیم #تيك_تاك_سرنگوني #قیام_تنها_جوابه
🍏# مجاهدین_خلق ایران #ایران # کانونهای شورشی
🌳# MaryamRajavi # IranRegimeChange
🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@ 0
