۱۴۰۵ آبان ۲۸, پنجشنبه

گلف نیوز - خبرگزاری فرانسه: آژانس بین‌المللی انرژی: بحران خاورمیانه «بزرگ‌ترین تهدید» تاریخ برای امنیت انرژی است


گلف نیوز - خبرگزاری فرانسه: آژانس بین‌المللی انرژی: بحران خاورمیانه «بزرگ‌ترین تهدید» تاریخ برای امنیت انرژی است

آژانس بین‌المللی انرژی: بحران خاورمیانه تهدیدی بی‌سابقه برای امنیت جهانی انرژی ایجاد کرده است  . بر اساس هشدار روز پنج‌شنبه آژانس بین‌المللی انرژی، بحران خاورمیانه بزرگ‌ترین تهدید تاریخ برای امنیت انرژی به شمار می‌رود. این بحران که با بمباران ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل در ماه فوریه آغاز شد، به محاصره تنگه هرمز از سوی ایران و اختلال در محموله‌های جهانی نفت انجامیده است.

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) روز پنج‌شنبه هشدار داد که بحران در خاورمیانه که در ماه فوریه با بمباران ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل آغاز شد، «بزرگ‌ترین تهدید» تاریخ را برای امنیت انرژی ایجاد کرده است.

این آژانس در گزارش شاخص سالانه خود با عنوان «چشم‌انداز جهانی انرژی» اعلام کرد که هم‌زمان با پایان یافتن راه‌های جهان برای جذب پیامدهای این درگیری بر عرضه انرژی، مصرف‌کنندگان بیش از پیش هزینه آن را می‌پردازند.

این آژانس هشدار داد که این بحران، درست مانند شوک‌های انرژی پیشین، قطعاً «آثار ماندگاری» بر جای خواهد گذاشت.

کشورهای خلیج فارس از زمانی که ایران در پی حملات ایالات متحده و اسرائیل که در ماه فوریه جرقه این بحران را زد، محاصره تنگه هرمز و هدف قرار دادن نفتکش‌ها در منطقه را آغاز کرد، برای صادرات نفت با دشواری روبه‌رو بوده‌اند.

با وجود تلاش‌های ایالات متحده برای اسکورت شناورها از این آبراه — که پیش از بحران حدود یک‌پنجم محموله‌های جهانی نفت از آن عبور می‌کرد — خطوط تدارکاتی همچنان به‌شدت مختل مانده است.

فاتح بیرول، مدیر اجرایی آژانس بین‌المللی انرژی، در پیشگفتار خود بر این گزارش نوشت: «بحران تنگه هرمز بزرگ‌ترین تهدید برای امنیت انرژی در تاریخ را ایجاد کرده است؛ تهدیدی که مقیاس شوک‌های نفتی دهه 1970 را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.»

او به تلاش‌هایی که کشورها برای محافظت از خانوارها انجام داده‌اند اشاره کرد؛ از جمله اینکه کشورهای تولیدکننده عرضه بیشتری را وارد بازار کرده و از مسیرهای جایگزین استفاده کرده‌اند و چین نیز خرید کمتری از بازارهای بین‌المللی انجام داده است.

بیرول نوشت: «دولت‌ها برای ایجاد نوعی چتر حمایتی برای مصرف‌کنندگان مداخله کرده‌اند، اما با این حال آن‌ها با قیمت‌های بالاتر و در برخی موارد با کمبود عرضه مواجه شده‌اند.»

در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «با تحلیل رفتن سایر ضربه‌گیرها، این بار بیش از پیش بر دوش مصرف‌کنندگان — و قیمت‌های بالا — می‌افتد تا این شوک را جذب کنند.»

بیرول در ماه ژوئیه لحن امیدوارانه‌تری داشت؛ زمانی که نوشته بود بازار نفت همچنان از «چند عامل ضربه‌گیر» بهره‌مند است.

«هیچ مسیر بازگشتی» وجود ندارد

گزارش آژانس بین‌المللی انرژی در حالی منتشر می‌شود که کشورها برای مذاکرات اقلیمی COP31 در ترکیه گرد هم آمده‌اند و دولت‌ها پس از یک سال موج‌های گرمای سوزان و آتش‌سوزی‌های جنگلی در اروپا و سیل‌های مرگبار در نپال، برای مقابله با تغییرات اقلیمی تحت فشار هستند.

این آژانس از سه سناریو برای چشم‌انداز انرژی خود استفاده می‌کند: یک سناریوی محتاطانه که سیاست‌های در حال اجرا را در نظر می‌گیرد، یک سناریوی میانه که به سیاست‌های «اعلام‌شده» دولت‌ها از جمله اقداماتی که هنوز به تصویب نرسیده‌اند می‌پردازد، و سناریوی سوم که جهانی را در نظر می‌گیرد که تا سال 2050 به انتشار خالص صفر دست می‌یابد.

آژانس بین‌المللی انرژی در سناریوی میانه خود پیش‌بینی می‌کند که تقاضای جهانی نفت پیش از آغاز یک کاهش تدریجی، در حدود سال 2030 به اوج خود برسد، در حالی که تقاضای گاز تا حدود سال 2035 افزایش خواهد یافت.

این آژانس برای گزارش امسال، دو سناریوی دیگر را نیز بر اساس آنچه ممکن است در صورت تداوم بحران خاورمیانه رخ دهد، اضافه کرده است.

بیرول در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: «در حالی که بخش انرژی و اقتصاد جهانی تاب‌آوری قابل‌توجهی نشان داده‌اند، هرچه این بحران طولانی‌تر شود، آثار آن عمیق‌تر خواهد بود.»«و من هیچ مسیر معتبری نمی‌بینم که دنیای انرژی به حالت پیشین خود بازگردد.»



🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


ابربحرانهای رژیم ایران وچشم اندازهای پیش رو



ابربحرانهای رژیم  ایران  وچشم اندازهای پیش رو

از منظر روزنامه‌نگاری و نقد اجتماعی، مسائل ایران را از کدام منظر باید مورد بررسی قرار داد؟ مثلاً شاهدیم که موضوع اقتصاد و معیشت، از مبرم‌ترین موضوعات زندگی روزمره‌ی مردم شده است. شاهدیم که یک باران طولانی و به‌دنبالش سیل، هستیِ بخشی از مردم را نابود می‌کند. شاهدیم که دارو و مسکن به معضلی برای زنده ماندن و داشتن سرپناهی برای زیستن تبدیل شده است. بیش از همه‌ی این‌ها شاهدیم که «فقر» و «نداری» از عرصه‌ی زندگیِ روزمره به حیطه‌ی مرگ اخلاق راه می‌برد.

چراغ راهنمای فهم این‌ها طوری که ما را به سرچشمه یا سرآغاز ایجادشان ببرد، چیست و کجاست؟  یعنی که همه‌ی این‌ها معلول هستند، پس علت چیست و کجاست؟

 

این پرسش و تأمل در آن، ما را فقط به سرچشمه نمی‌برد، بلکه نخست به ما می‌فهماند که تا ابد هم بحران‌هایی مثل اقتصاد و معیشت را در موضوع خودشان ــ از خودشان به خودشان ــ بررسی کنیم، هرگز به راه حل آن‌ها نخواهیم رسید.

این همان دور عبث و کور و تکراری‌ست که رسانه‌های حکومتی سال‌هاست صدها مطلب و گزارش پیرامون‌شان انتشار می‌دهند، ولی آب از آب تکان نمی‌خورد، که واقعیت‌ها گواهی می‌دهند اوضاع بسا بدتر هم شده است. البته این رسانه‌ها هر چقدر بخواهیم از معلول‌ها می‌گویند و می‌نویسند. اما روزنامه‌نگار واقعی، هنرش ــ که همان رسالت‌اش باشد ــ دست گرفتن معلول‌ها و با آن‌ها به علت‌ها رفتن است.

 

یکی از ده‌ها معلول‌ ناشی از «سیاست» و «الویت» حاکمیت متکی بر ولایت فقیه، روند کشتن اخلاق و به جان هم انداختن شهروندان با تاکتیک فقرزاییِ گسترده و سراسری است. روزنامه‌ی ستاره صبح در شماره‌ی روز ۲۳ آبان ۱۴۰۵ از قول یک جامعه‌شناس حکومتی نوشته است:  

 «فقر جیب را خالی می‌کند؛ احساس تحقیر و ناامیدی می‌آورد و می‌تواند به‌تدریج ساختار روانی را تحت تأثیر قرار دهد.  فقر شرایطی ایجاد می‌کند که صدای وجدان در برابر نیاز شخص برای بقا ضعیف شود. برای مدتی طولانی فکر و ذکر کسی این باشد که فردا چطور باید شکم خودم را سیر کنم یا چطور فردا مواد گیر بیاورم، شاهد فرسایش حساسیت‌های اخلاقی هستیم.»

 

تلاش رسانه‌های حکومتی برای به‌در بردن حاکمیت از ایجاد فاصله‌ی طبقاتی، موکول کردن موضوع بین افراد جامعه، مثل فقیر و سرمایه‌دار است. در حالی که بزرگ‌سرمایه‌دار دزد زندگی و معیشت مردم، غارت‌گر طبیعت ایران و قاتل اخلاق، خود حاکمیت است. این همان مرز سرخ تجویزشده برای رسانه‌های حکومتی‌ست:

«گاهی آن چیزی که انسان را به خشم و سرخوردگی می‌رساند، نداشتن پول نیست؛ بلکه مشاهده فاصله عمیق میان زندگی خودشان و زندگی دیگران است.»

 

اگر از اکثریت شهروندان ایرانی پرسش شود که «امنیت» شما را چه کسی مورد تهدید قرار می‌دهد، تجربه‌ی ده‌ها ساله‌شان، نشانیِ رأس نظام ولایت فقیه و قسم‌خوردگان به آن را می‌دهد؛ اما رسانه‌ی حکومتی به‌عمد تلاش دارد موضوع «امنیت» را از شهروند به شهروند بر اثر «فقر» که معلوم نیست علت‌اش چیست و کیست، ربط بدهد:

«با تغییر الگوی سرقت در کشور، امنیت شهروندان نیز بیش از پیش در معرض خطر قرار گرفته است.»  

 

از آن‌جا که سانسور ریشه‌‌ی بحران‌های گره‌خورده و تودرتوی زندگی، معشیت، سیاست و اقتصاد در ایران آخوندزده، راه به جایی نبرده و از قضا موجب تلنبار شدن بحران‌ها علیه مردم شده است، برای خودی‌های حکومت هم هیچ آینده‌‌ای از بهبود متصور نیست: «چشم‌انداز رفع مشکلات اقتصادی دیده نمی‌شود.»

 

مشاهده می‌شود که چشم‌انداز کور، راه حل حاکمیتی‌ها برای بحران‌هاست. اما چشم‌انداز روشن آینده را خود مردم ایران با اتحاد بر سر درد مشترک‌شان و تنها با از بین بردن علت و ریشه‌ی همه‌شان یعنی حاکمیت متکی بر ولایت فقیه باید رقم بزنند.


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


محمدجواد وفایی ثانی؛ برپادارنده رسم پهلوانی - دکتر بهروز پویان کارشناس علوم سیاسی - ارسال از تهران



          محمدجواد وفایی ثانی؛ برپادارنده رسم پهلوانی - دکتر بهروز پویان کارشناس علوم سیاسی - ارسال از تهران 

در اساطیر ملل، قهرمانان تجلی آرزوهای مردمانی هستند که در برابر جبرهای طبیعی و اجتماعی و تاریخی احساس ناتوانی می‌کنند و نیرویی را که درون‌شان هست و از آن بی‌خبرند به شخصیتی خیالی فرافکنی می‌کنند. قهرمانان اساطیر شخصیت‌هایی استثنایی هستند که عموماً یا در مرز میان انسان و خدایان قرار دارند یا به‌کلی خداگونه‌اند. برای انسانی که هنوز از نیروی شگرف ِ خود آگاه نیست و از جبرهای طبیعت و ستم اجتماعی به‌تنگ آمده، روایت قهرمانان اسطوره‌ای تنها یک تسکین‌دهنده موقت نیست، بلکه نماد تلاش انسان برای غلبه بر ترس، آشوب، ستم، ناتوانی و محدودیت‌های وجودی‌اش است. قهرمانان در همه اساطیر با وجود تفاوت در نام و شکل و شمایل و منشأ و حیطه قدرت‌شان، ویژگی‌های مشترکی دارند؛ آنان دارای تباری استثنایی هستند (هرکول و گیلگمش)، توانایی‌های بدنی و هوشی فراتر از انسان دارند (رستم و آشیل)، از مهمترین ویژگی قهرمانان اسطوره‌ای نبرد با نمادهای شر و آشوب و موجوداتی است که نظم جهان را تهدید می‌کنند (نبرد رستم با دیو، هرکول با هیدرا)، این قهرمانان معمولاً از آزمون‌های دشوار عبور می‌کنند و توانایی بدنی و هوشی‌شان به آزمایش گذاشته می‌شود (هفت خوان رستم، دوازده خان هرکول)، آنان اغلب با شکست نیروهای شرور و نابودی هیولاها از مردمان دفاع و نظم جهان را حفظ می‌کنند. اما در فرهنگ ایرانی، علاوه بر قهرمان اسطوره‌ای، شخصیت ممتاز دیگری هست که در عرف فرهنگی برتر از جایگاه قهرمان قرار دارد و آن شخصیت پهلوانی است. به‌طور کلی قهرمان با قدرت و نیروی شگرفش شناخته می‌شود اما پهلوان با منش و رفتار و شیوهٔ به‌کارگیری قدرتش بارز می‌شود. در نگرش انسان ایرانی قهرمان ممکن است در پی پیروزی شخصی باشد اما پهلوان حافظ داد و حرمت مردمان است. برای قهرمان شکست دشمن بالاترین دست‌آورد است در حالی‌که برای پهلوان، گاه، مهار کردن قدرتش و تمایلات سرکش‌اش فضیلت محسوب می‌شود. قهرمان می‌تواند فردگرا باشد و در پی افتخارات شخصی، اما پهلوان در نسبت با مردم و کاری که برای آنها می‌کند شناخته می‌شود. از این‌روست که در نگاه ایرانی کسب افتخارات در عرصه‌های رقابت قهرمانی به‌شمار می‌رود، اما هر قهرمانی واجد صفت پهلوان نمی‌شود. نمونه بارز آن در تاریخ معاصر در عرصه ورزش، غلامرضا تختی است که مردم او را نه به‌خاطر مدال‌ها و افتخارات شخصی و شکست رقبایش روی تشک کشتی، بلکه با مردم‌خواهی و کنش‌هایی که در حمایت از مردم داشت می‌شناسند.

پهلوان محمد جواد وفایی ثانی

سنت پهلوانی، هم‌چون قهرمانان اسطوره‌ای، در ایران تاریخ بلندی دارد. اما این ویژگی در تاریخ معاصر ایران اهمیت بارزی پیدا کرد، شاید به این دلیل که شکل‌گیری دیکتاتوری پهلوی، مرزی قاطع میان حکومت و مردم به‌وجود آورد که هر قهرمان در هر عرصه‌ای به‌ویژه ورزش را در مقابل انتخاب میان نظم دیکتاتوری و مردم قرار داد. همین مرزبندی میان حکومت و مردم، انتظار عمومی را در همین الگو سازماندهی کرد و موجب شد تا جامعه به قهرمانی که از موقعیت شخصی و موفقیت‌های فردی به‌نفع منافع جمعی مردم می‌گذرد، از سوی افکار عمومی با صفت پهلوان یاد شود. قهرمانی در رقابت‌های مختلف و کسب موفقیت کار ساده‌ای نیست، نیاز به جدیت و تلاش دارد، اما این کار در قیاس با کار پهلوانی کار دشواری به نظر نمی‌رسد. از این‌روست که در تاریخ معاصر در میان قهرمانان، تعداد پهلوانان اندک شمارند. آنها که انتخاب می‌کنند تا همه موفقیت‌‌های فردی را به‌پای منافع مردم بریزند. و محمدجواد وفایی ثانی، یکی از همین اندک‌شمار پهلوانان در عرصه ورزش است. او به سنت پهلوانی، مقام و موقعیت و موفقیت و نام و شهرت شخصی را در پیوند با مقاومت سازمان‌یافته علیه فاشیسم دینی، به‌پای مردمان تحت ستم کشورش ریخت و پای آن ایستاده است. در زمانه‌ای که رشد شخصی و موفقیت فردی به‌عنوان ارزش توسط بنگاه‌های رسانه‌ای بورژوازی تبلیغ می‌شود، کسی مثل محمد‌جواد پهلوان از کجا الگو می‌گیرد؟ این شاید مهم‌ترین پرسش در ارتباط با این پهلوان باشد. در فضایی که رسم پهلوانی زیر آوار فردگرایی در حال دفن شدن است، او آدرس این سنت را از کجا پیدا کرده است و الگوی او کجاست؟ پاسخ آن‌را باید در تشکیلات و آرمانی جستجو کرد که اکنون به‌خاطر پیوند با آن زیر حکم اعدام قرار گرفته است. آرمان و تشکیلات سازمان مجاهدین خلق ایران. سازمانی که از همان ابتدا سنت پهلوانی را در خود پرورش داده، آن‌را گرامی داشته است. تشکیلاتی که پهلوانان شهیدی چون حبیب خبیری و فروزان عبدی را در خود پرورش داد و امروز پهلوانانی را در میان خود دارد.

جهان‌بینی محمدجواد، در پیوند با آرمان مجاهدین برساخته از دستگاه فکری عمیقاً انسانی مریم رجوی است که نیروی شگرف انسان را نه در قهرمانان اسطوره‌ای، که درون خود انسان می‌کاود و کشف می‌کند، دستگاهی که "می‌توان و باید" را به رمزی برای این اکتشاف تبدیل کرده است. این دستگاه نه فقط محمدجواد، بلکه هزاران کانون شورشی و هواداران جوان در خارج از کشور را، زیر آوار رسانه‌ای بورژوازی و زرق و برق فردگرایی، در مدار جمع‌گرایی و آرمان جمعی حفظ کرده است. محمدجواد یک نمونه منحصربه‌فرد در عمر این سازمان و این آرمان نیست. این‌که او همه امکان‌های رشد و موفقیت فردی را در یک قدمی چوبه دار به‌پای آرمان جمعی ذبح می‌کند، وقتی مهابت مرگ، این قطعی‌ترین و سخت‌ترین چالش وجود را، برای حفظ آرمانش به سخره می‌گیرد، پشتوانه‌اش، هزاران میلیشیای مجاهد خلق و سربه‌داران سر موضع است. او بدیع‌زادگان و مهدی رضایی را به‌عنوان یک سرمایه آرمانی و فرهنگی با خود دارد.

جایزه‌ای که به محمدجواد تعلق گرفت، بسیار ارزشمند بود. دست‌کم در عصر دفن‌شدن و فراموشی رسم پهلوانی و مقاومت تا به آخر بر سر آرمان آزادی و عدالت، این نشانه خوبی است. ویژگی بارز محمدجواد این است که او این جایزه را در حالی می‌گیرد که در پای چوبه دار است و به‌قول خودش "حساس‌ترین لحظات عمرش" را سپری می‌کند. در زمانه‌ای که جوایز حقوق‌بشر و آزادی و... تبدیل به رشوه‌های محافل سیاسی و امنیتی دولتها شده و ابزاری برای تبدیل کردن مفاهیم بزرگ آزادی و حقوق‌بشر به کالاهای پر زرق و برق بی‌محتوا شده است، اختصاص دادن این جایزه بین‌المللی به محمدجواد اتفاق تازه‌ای است. من این جایزه را فراتر از تعلق آن به شخص محمدجواد در زمانه‌ای که توصیف کردم، دارای دلالت‌های بیشتری می‌دانم. این جایزه در واقع اعلام حمایت بخشی از جامعه جهانی از آرمانی است که محمدجواد حامل آن است. دیده‌شدن تاریخ مقاومتی است که محمدجواد در آن شکل گرفته است. نه فقط او، که هزاران کانون شورشی و هواداران جوان در سراسر جهان. هم‌چنان‌که خود محمدجواد با فروتنی تحسین‌برانگیز این جایزه را به کانون‌های شورشی تقدیم کرد، باید بگویم حقیقتاً این جایزه تقدیر از رنج و مقاومت نسل‌هایی است که طی بیش از ۶۰ سال فداکارانه و صادقانه برای آزادی، عدالت و حقوق‌بشر، بدون هیچ چشم‌داشتی مبارزه کرده‌اند.

بهروز پويان – كارشناس علوم سياسی – تهران


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


تصویرنگاری در تهران، بندرعباس، سنندج و ۵۰ پراتیک انقلابی در ۱۸ شهر در سالگرد قیام آبان ۱۳۹۸ (سری هشتم)



تصویرنگاری در تهران، بندرعباس، سنندج و ۵۰ پراتیک انقلابی در ۱۸ شهر در سالگرد قیام آبان ۱۳۹۸ (سری هشتم)

تصویرنگاری در تهران، بندرعباس، سنندج و ۵۰ پراتیک انقلابی در ۱۸ شهر در سالگرد قیام آبان ۱۳۹۸ . کـارزار قیـام آبـان سری هشتم با درود به شهیـدان . نفرین خلق و تاریخ بر شیخ و شاه خون‌ریز . شورشگران برای سلسله قیامهای دیگر و سرانجام سرنگونی، با دل و جان و با چنگ و ناخن و دندان برمی‌خیزند و شیخ را هم‌چون شاه به زباله‌دان تاریخ ایران می‌اندازند

خلق قهرمان در ۹۶ و ۹۸ و ۴۰۱ و ۴۰۴ ضمن ۸ سال ۴ بار قیام کرد پنجمین قیـام ظفرنمون در راه است

  • تصویرنگاری در تهران-بزرگراه نیاوران: قیام آبان بر پیکر پوسیده رژیم ضربات بنیان‌کن وارد کرد
  • تصویرنگاری در بندرعباس-خیابان ایثار: درود بر ۱۵۰۰ شهید قیام آبان
  • تصویرنگاری در سنندج-خیابان سلیمان خاطر: نسل قیام آبان نسل شورش و عصیان
  • تهران: پراتیک جمعی: آزادی می‌آید با می‌توان و باید
  • تهران: پراتیک جمعی: نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم
  • تهران: پراتیک جمعی: سر خم قدغن
  • تهران: قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان دموکراسی آزادی با اجرای برنامه ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی
  • تهران: پراتیک جمعی: با مریم رهایی با عشق به آزادی درود ما بر رجوی. قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان. مریم و شور زندگی آزادی و همبستگی. درود ما بر رجوی
  • تهران: با مریم و با مسعود میریم تا آخر راه، رد میشیم از شیخ و شاه
  • تهران: فتادند اگر به زمین سروهای سربه فلک، قسم به ریشه آنان که ما در این مسیر قدمی استوارتریم
  • کرج: مسعود رجوی: باید آن‌قدر بجنگیم تا بند از بند فاشیسم دینی بگسلیم
  • کرج: به من نگو فتنه‌گر، فتنه تویی ستمگر
  • کرج: قسم به خون یاران حاضر حاضر تا پایان
  • تبریز: مریم رجوی: قیام عظیم آبان ۹۸رژیم را تا لبه پرتگاه سرنگونی کشاند
  • تبریز: مریم رجوی: قیام آبان بر پیکر پوسیده رژیم ضربات بنیان‌کن وارد کرد
  • تبریز: قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان
  • تبریز: مرگ بر خامنه‌ای درود بر رجوی
  • تبریز: از ۶۷ تا آبان دادخواه خون یاران
  • اصفهان: نه تاج و نه عمامه آخوند کارش تمامه
  • شیراز: پراتیک جمعی: ایران ما شد تباه هم از شیخ و هم از شاه. یه بار واسه همیشه یقین داریم که میشه جمهوری دموکراتیک با مریم برپا میشه
  • شیراز: عهد مریم عهد ماست پیروزی از آن ماست. ارتش آزادیبخش راه رهایی ماست کانون‌های شورشی مجاهدین خلقیم وطن رو باز می سازیم آینده در دست ماست
  • شیراز: با مریم رهایی با عشق به آزادی با ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی. عهد مریم عهد ماست پیروزی از آن ماست. ارتش آزادیبخش راه رهایی ماست. کانون‌های شورشی مجاهدین خلقیم وطن رو باز می سازیم آینده در دست ماست
  • رشت: مریم رجوی: قیام عظیم آبان ۹۸. رژیم را تا لبه پرتگاه سرنگونی کشاند
  • رشت: رجوی کابوس اول و آخر رژیم آخوندی
  • رشت: رجوی نه تاج و نه عمامه آخوند کارش تمامه
  • قزوین: آبان آتشین نشان داد که قیام و خیزش برای سرنگونی استمرار دارد
  • زاهدان: مریم رجوی: قیام آبان بر پیکر پوسیده رژیم ضربات بنیان‌کن وارد کرد
  • ایرانشهر: پراتیک جمعی: از ۶۷ تا آبان دادخواه خون یاران قیام آبان آتش جواب آتش درود بر ۱۵۰۰ شهید قیام آبان
  • سرپل‌ذهاب: مسعود رجوی: حاکمیت آخوند و سلطنت فقیه باید پایان یابد
  • سرپل‌ذهاب: قیام عظیم آبان ۹۸ رژیم را تا لبه پرتگاه سرنگونی کشاند
  • کنگاور: مریم رجوی: انقلاب دموکراتیک مردم ایران با جوشش خون شهیدانش پیروز می‌شود
  • کنگاور: حاکمیت آخوند و سلطنت فقیه باید پایان یابد
  • مهاباد: نه شاه نه شیخ درود بر رجوی
  • جوانرود: مسعود رجوی: درس‌ها و تجارب و الگوی قیام آبان ۹۸ راهنمای عمل ماست
  • شیراز: دیوارنویسی: قیام آبان آتش جواب آتش
  • شیراز: دیوارنویسی: درود بر ۱۵۰۰ شهید قیام آبان ۹۸
  • کرمانشاه: دیوارنویسی: مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
  • اهواز: دیوارنویسی: نه تاج و نه عمامه آخوند کارش تمامه
  • دیوارنویسی و فتوکال با شعارهای «درود بر رجوی» و «مرگ بر خامنه‌ای» در مشهد، کرمانشاه، اهواز، همدان، رشت، ایلام و بابلسر


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


اطلاعیه شورای ملی مقاومت ایران - ادامه موج اعدامها در ایران همزمان با بررسی پرونده نقض حقوق‌بشر در مجمع عمومی ملل متحد



اطلاعیه شورای ملی مقاومت ایران - ادامه موج اعدامها در ایران همزمان با بررسی پرونده نقض حقوق‌بشر در مجمع عمومی ملل متحد

شورای ملی مقاومت ایران -سربرگ

ادامه موج اعدامها در ایران همزمان با بررسی پرونده نقض حقوق‌بشر در مجمع عمومی ملل متحد.  اعدام جنایتکارانه دست‌کم ۱۳ زندانی در ۲۶ و ۲۷ آبان، اعدام دو زندانی زن در شیراز در ۲۴ آبان .  همزمان با تصویب قطعنامه محکومیت نقض وخیم و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران توسط کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد، فاشیسم دینی حاکم بر ایران در وحشت از انفجار خشم خلق در روزهای سه‌شنبه ۲۶ و چهارشنبه ۲۷ آبان، دست‌کم ۱۳ زندانی را به دار آویخت.

چهارشنبه ۲۷ آبان ۷ زندانی روانه چوبه‌های دار شدند: حمیدرضا کرونی ۲۴ ساله در شیراز، جواد کارگر ۲۴ ساله در بهشهر، امیرحسین شاه‌پسندی ۲۷ ساله در ساوه، مرتضی نقدی ۳۰ ساله و سعید ایروانی ۳۳ ساله در قزلحصار، اسماعیل سرستی در بابل و ابراهیم محمدی‌ معبود در تنکابن.

سه‌شنبه ۲۶ آبان ۶ زندانی حلق‌آویز شدند: یعقوب حیدرپور در مرند، اسماعیل پورامشل در فردوس، حمید خدابخش در دماوند، حسین منوچهری در ارسنجان، سیاوش حسینی در آبادان و حمزه مره‌ای‌خالص (نارویی) ۲۳ ساله از هموطنان بلوچ در زاهدان.

دوشنبه ۲۵ آبان مهدی آئینی در قروه اعدام شد. یکشنبه ۲۴ آبان ۴ زندانی از جمله دو زندانی زن حلق‌آویز شدند: معصومه صیادی ۳۹ ساله، فاطمه فرهادی و حمید حسین‌زاده در شیراز و محمدامین آتشگر ۲۵ ساله در زابل. شنبه ۲۳ آبان حسین میرزایی ۲۷ ساله در ملایر اعدام شد.

خانم مریم رجوی، شب گذشته به‌دنبال تصویب قطعنامه کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد گفت پرونده رژیم آخوندها که بدون شکنجه و اعدام هرگز سرپا نمی‌ماند، باید به شورای امنیت ملل متحد احاله شود و سردمداران آن به‌خاطر جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی در برابر عدالت قرار گیرند. وی بار دیگر ملل متحد و کشورهای عضو و تمامی نهادهای مدافع حقوق‌بشر را به اقدام فوری برای توقف اعدامها و نجات جان زندانیان محکوم به اعدام در ایران فراخواند.


دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران

۲۸ آبان ۱۴۰۵ (۱۹ نوامبر ۲۰۲۶)


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7

۱۴۰۵ آبان ۲۷, چهارشنبه

اطلاعیه شورای ملی مقاومت ایران - هفتاد و سومین قطعنامه ملل متحد در محکومیت نقض وخیم و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران



اطلاعیه شورای ملی مقاومت ایران - هفتاد و سومین قطعنامه ملل متحد در محکومیت نقض وخیم و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران

شورای ملی مقاومت ایران -سربرگ

هفتاد و سومین قطعنامه ملل متحد در محکومیت نقض وخیم و سیستماتیک حقوق‌بشر در ایران . 

مریم رجوی: با این‌که این قطعنامه تنها بخشی از جنایات رژیم را در بر می‌گیرد، اما نشان می‌دهد بدون اعدام و شکنجه یک روز سرپا نمی‌ماند. پرونده جنایات آن باید به شورای امنیت احاله و سردمداران آن به‌خاطر جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی در برابر عدالت قرار گیرند.

کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با تصویب قطعنامه‌ای، با ۷۶ رأی مثبت در برابر ۲۷ رأی منفی نقض فاحش و سیستماتیک حقوق‌بشر توسط فاشیسم دینی حاکم بر ایران را قویاً محکوم کرد. این هفتاد و سومین قطعنامه سازمان ملل متحد است که بر ابعاد هولناک سرکوب و جنایت علیه بشریت در ایران تأکید دارد.
قطعنامه «اعمال مستمر و گسترده مجازات اعدام و افزایش شمار اعدامها به اتهامات مرتبط با امنیت» را «به‌عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی» محکوم نموده و «از یافته‌های هیأت حقیقت‌یاب مستقل بین‌المللی مبنی بر این‌که بسیاری از موارد نقض حقوق‌بشر مستندشده در ایران ممکن است مصداق جنایت علیه بشریت باشد» عمیقاً ابراز نگرانی می‌کند.
خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، از تصویب این قطعنامه استقبال کرد و گفت قطعنامه هر چند تنها بخش کمی از جنایات فاشیسم دینی حاکم بر ایران را در بر می‌گیرد، اما تردیدی باقی نمی‌گذارد که بدون سرکوب و شکنجه و اعدام و دستگیریهای گسترده این رژیم هرگز سرپا نمی‌ماند.
این رژیم باید از جامعه جهانی طرد شود و پرونده جنایاتش به شورای امنیت ملل متحد احاله شود و سردمداران آن و مسئولان قتل‌عام زندانیان سیاسی، جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی در برابر عدالت قرار گیرند.
خانم رجوی ملل متحد و کشورهای عضو و تمامی نهادهای مدافع حقوق‌بشر را فراخواند تا برای توقف اعدامها و نجات جان زندانیان محکوم به اعدام و آزادی زندانیان سیاسی، اقدامات فوری و الزام‌آور به‌عمل آورده و ترتیبی دهند تا هیأت‌های حقیقت‌یاب بین‌المللی از زندانهای رژیم بازدید و با زندانیان به‌ویژه زندانیان سیاسی دیدار کنند.
قطعنامه، افزایش اعدامها در ملأعام و اعدام‌های مبتنی بر اعترافات اجباری اخذ شده از طریق شکنجه، اعدام‌های فاقد دادرسی عادلانه، و هم‌چنین تداوم اعدام نوجوانانی که در زمان ارتکاب جرم، زیر ۱۸ سال داشتند و هم‌چنین سرکوب هدفمند زنان و دختران، و اقلیت‌های قومی و مذهبی را محکوم می‌کند. قطعنامه، کشتار معترضان در قیام دیماه گذشته و بازداشت خودسرانه دهها هزار نفر و قطع اینترنت را محکوم کرده است.


دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران

۲۷ آبان ۱۴۰۵ (۱۸ نوامبر ۲۰۲۶)


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7

شوک و وحشت وهراس درفضای خلیج فارس وکشورهای منطقه حاکم است ، وضعیت به کدام سمت خواهد رفت

       شوک و وحشت وهراس  درفضای  خلیج فارس وکشورهای منطقه  حاکم است ، وضعیت به کدام سمت خواهد رفت 

من به‌تازگی چند روزی را به گفتگو با تحلیلگران و دیپلمات‌های عرب، ایرانی، اسرائیلی، آمریکایی و اروپایی گذراندم که در کنفرانس منطقه‌ای «سیر بنی‌یاس» در ابوظبی، در کنار خلیج فارس، گرد هم آمده بودند. فضایی که در آنجا حاکم بود، با هر آنچه پیش‌تر در این مکان تجربه کرده بودم، تفاوت داشت؛ نه از جنس «شوک و بهت»، بلکه «شوک و هراس».

این هراس ناشی از درک تدریجی این واقعیت است که جنگ اخیر با ایران که توسط آمریکا و اسرائیل آغاز شده، در نهایت به وضعیتی منجر خواهد شد که در آن، ایران بیش از هر زمان دیگری بر همسایگانش مسلط خواهد بود. کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس هرگز ایالات متحده را به شروع کردن این جنگ ترغیب نکردند، اما زمانی که جنگ آغاز شد، تصور می‌کردند آمریکا طرحی برای پایان دادن به آن دارد. آن‌ها گمان می‌کردند آمریکایی‌ها می‌دانند که تنها دولتی که پیش‌تر عمدتاً با تکیه بر قدرت هوایی سرنگون شده، ژاپن بوده، آن هم با استفاده از دو بمب اتمی. بنابراین، این احساس آزاردهنده وجود دارد که ایالات متحده و اسرائیل ماجرایی را آغاز کرده‌اند که یا نمی‌دانند چگونه به آن پایان دهند، و یا دیگر حاضر نیستند هزینه تمام کردنش را بپردازند. در عوض، همسایگان عرب ایران باید تاوان آن را بدهند؛ آن هم در برابر ایرانی که جسورتر شده، چرا که می‌تواند ادعا کند در نبرد با «شیطان بزرگ» (آمریکا) و «شیطان کوچک» (اسرائیل)، کار را به تساوی کشانده است...

همه نگرانند. آن‌ها می‌توانند قطعات این پازل را کنار هم بگذارند، و به نظر می‌رسد تمام این نشانه‌ها به آینده‌ای اشاره دارد که باید در سایه‌ی ایرانی جسورتر و قدرتمندتر سپری شود...

به روشنی، پرزیدنت ترامپ می‌خواهد به مردم آمریکا بگوید که جنگ عملاً به پایان رسیده؛ اینکه ایالات متحده می‌تواند تمامی نفتکش‌های مورد نظرش را از تنگه هرمز عبور داده و به آب‌های آزاد برساند؛ و اینکه ما می‌توانیم با خیال راحت تکیه دهیم، پاپ‌کورن بخوریم و منتظر بمانیم تا محاصره اقتصادی نیروی دریایی ما، رژیم ایران را چنان تحت فشار بگذارد که تسلیم شود و شرایط ما را برای آتش‌بس دائمی بپذیرد.

اما افسوس که در اینجا، اوضاع به گونه‌ای دیگر دیده می‌شود.

یکی از مقامات ارشد نفتی امارات در جلسه‌ای، نقشه دیجیتالی‌ای را به من نشان داد که حملات بی‌وقفه ایران به ناوگان نفتکش‌های متعلق به امارات را به تصویر می‌کشید... این‌ها حملاتی بسیار پیچیده هستند که عمدتاً با استفاده از موشک‌های کروز و پهپادها انجام می‌شوند و دقیقاً به موتورخانه‌ نفتکش‌ها اصابت کرده و آن‌ها را از کار می‌اندازند؛ و هر بار درست به هدف می‌زنند. سپس امارات ناچار می‌شود یدک‌کش‌هایی را برای نجات خدمه و یدک‌کشیدن نفتکش‌های از کار افتاده اعزام کند. این اتفاق تقریباً هر روز رخ می‌دهد...

به نظر می‌رسد راهبرد تهران این است که ترامپ را بر سر دوراهی دشواری قرار دهد؛ اینکه کدام «زهر» را می‌خواهد بنوشد: یا تن دادن به توافقی ضعیف که صرفاً برای حفظ ظاهر است - توافقی که در آن تهران در ازاء بازگشایی تنگه هرمز و وعده‌هایی مبهم درباره خلع سلاح هسته‌ای، تضمین‌های امنیتی بلندمدت و لغو تحریم‌ها را دریافت می‌کند - و یا از سرگیری جنگ (که به دلیل عدم محبوبیتش، تا حدی باعث شکست حزب ترامپ در انتخابات میاندوره‌ای شد)؛ اقدامی که قطعاً موجب جهش دوباره قیمت نفت شده و موقعیت ترامپ را نزد مردم آمریکا بیش از پیش متزلزل خواهد کرد.

در این کنفرانس چند دانشگاهی ایرانی حضور داشتند که یکی از آن‌ها بین ایران و خارج در رفت‌وآمد است. تصویری که آن‌ها ترسیم کردند، کشوری بود که اصلاً نمی‌خواهید با آن وارد رقابت «نفس حبس کردن» (تحمل فشار طولانی‌مدت) شوید؛ با این حال، اکنون دقیقاً در چنین وضعیتی قرار داریم.

مسئله فقط این نیست که این رژیم پس از سال‌ها زندگی تحت تحریم، به تحمل سختی‌ها خو گرفته و چنان بر اوضاع مسلط است که مردم ایران هیچ‌گونه نقش یا صدایی از خود در این میانه ندارند...

ترامپ و بنیامین نتانیاهو هرگز به این مسئله فکر نکرده بودند. آن‌ها صرفاً تصور می‌کردند که با حذف رهبری موجود، کل نظام ایران فرو می‌پاشد و دمکراسی‌ از میان خاکسترهای آن سر بر می‌آورد. اما در واقعیت، رهبری نظام خشمگین‌تر، افراطی‌تر و با انسجام کمتر، اما همچنان کاملاً بر امور مسلط، باقی ماند.

یکی از دانشگاهیان ایرانی حاضر در کنفرانس، وضعیت داخلی ایران را «اسفبار اما قابل‌تحمل» توصیف کرد. هرگز نباید توانایی مردم در سازگاری با شرایط را دست‌کم گرفت. این دانشگاهی افزود که اکنون زنان بسیاری را می‌بینید که بدون حجاب سوار بر موتورسیکلت در شهر تردد می‌کنند؛ چرا که رژیم عملاً از اجبار زنان به داشتن حجاب دست کشیده است، زیرا دریافته که نمی‌تواند هم‌زمان با تحمیل سختی‌های اقتصادی سنگین، محدودیت‌های مذهبی سخت‌گیرانه‌ای را نیز اعمال کند.

یک دیپلمات عراقی که گهگاه به تهران سفر می‌کند، احساسات پیچیده بسیاری از ایرانیان را نسبت به این رژیم و همچنین نسبت به ترامپ و نتانیاهو برایم این‌گونه توصیف کرد: «ایرانیان عرق ملی زیادی دارند.» او خاطرنشان کرد که شمار بسیار بیشتری از آنچه تصور می‌کنید، در زمان حمله به کشور از رژیم حمایت خواهند کرد؛ و در عین حال، شمار بیشتری از آنچه فکر می‌کنید، پس از پایان جنگ علیه رژیم خواهند بود...

به گمانم تلاش دمکرات‌ها برای قطع بودجه جنگ، اشتباه خواهد بود... اگر بودجه نهادی را قطع کنید، مسئولیت پیامدهای آن نیز بر عهده شما خواهد بود. به عبارت دیگر، ترامپ تا ابد مدعی خواهد شد که ایرانی‌ها را در تنگنا قرار داده بود، اما دمکرات‌ها با این اقدام، زیر پای او را خالی کردند. دمکرات‌ها نباید هیچ‌گونه اقدامی انجام دهند که موجب تضعیف اهرم فشار ایالات متحده بر ایرانی‌ها شود. این رژیمی بیمار است که در منطقه و سراسر جهان، بازیگری حقیقتاً بی‌ثبات‌کننده و بدخواه محسوب می‌شود.

دمکرات‌ها باید بر نقاط قوت خود در کنگره تکیه کنند و بر انجام تحقیقاتی جامع پیرامون تمامی ابعاد این جنگ پافشاری نمایند؛ اقدامی که به مردم آمریکا اجازه می‌دهد دریابند این جنگ تا چه اندازه فاقد برنامه‌ریزی درست بوده و چه آسیب‌های سنگینی به حضور نظامی ایالات متحده در منطقه وارد کرده است (موضوعی که پیت هگست، وزیر دفاع، تلاش کرده آنرا پنهان کند) و اینکه چرا افراد بی‌کفایتی که هدایت آن را بر عهده داشتند، باید اخراج شوند...

ایران [که قبلاً جرأت اقدام در تنگه هرمز را نداشت، با شروع جنگ-م] تصمیم گرفت دست به قمار بزند و کنترل تنگه هرمز را به دست بگیرد.

اکنون که ایران با موفقیت از این اهرم استفاده کرده، این ابزار به سلاحی دائمی در زرادخانه‌اش تبدیل خواهد شد...

دولت ترامپ سرانجام [در جنگ تعرفه‌های گمرکی-م] به آتش‌بسی با پکن دست یافت که باعث شد چین جریان صادرات «عناصر کمیاب» را از سر بگیرد؛ اما چین پیامی بسیار صریح نیز همراه آن فرستاد: «هر زمان که بخواهیم، می‌توانیم دوباره این کار را تکرار کنیم.» در مورد ایران و تنگه هرمز نیز وضع به همین منوال است. در برخورد با ایران و چین، ترامپ - به دلیل عدم آینده‌نگری و نیاندیشیدن به گام‌های بعدی - به تهران و پکن اجازه داد تا یکی از بدیهی‌ترین، و در عین حال پرهزینه‌ترین درس‌های ژئوپلیتیک را به او بیاموزند: «دشمن هم در تصمیم‌گیری‌ها حق رأی (یا تأثیرگذاری) دارد»...

شورای همکاری خلیج فارس که ساختار اصلی ائتلاف در منطقه محسوب می‌شود و شامل عربستان سعودی، امارات، بحرین، قطر، کویت و عمان است، عملاً دچار فروپاشی شده است. اکنون دو ائتلاف جدید در حال شکل‌گیری هستند: یکی متشکل از اسرائیل، امارات، یونان، قبرس و هند؛ و دیگری «ائتلاف دفاعی مکه» که شامل عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان است. در این میان، قطر و عمان نیز هر یک به دنبال توافق‌های اختصاصی خود با تهران هستند.

به گفته وزارت امور خارجه عربستان، در تاریخ ۲۶ اکتبر، شاهزاده خالد بن سلمان (وزیر دفاع عربستان)، سید عاصم منیر (فرمانده ارتش پاکستان) و ابراهیم کالین (مقام ارشد اطلاعاتی ترکیه) به تهران سفر کردند تا با رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان و محسن رضایی (دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران) گفتگو کنند. هدف از این دیدار، آن‌طور که اعلام شده، «کاهش تنش‌ها میان طرف‌های بحران کنونی» و «تشویق به گفتگو و یافتن راه‌حل‌های دیپلماتیک» بوده است.

برای مقامات اماراتی بسیار شوکه‌کننده بود که دیدند سعودی‌ها به این سرعت در برابر تهران سر خم کردند. تازه، این اقدام نتیجه‌ای هم در بر نداشت. حوثی‌های تحت حمایت ایران، در واقع حملات خود به عربستان سعودی را تشدید کرده‌اند...

لبنان از نخست‌وزیر و رئیس‌جمهوری ممتاز برخوردار است، اما شکاف موجود میان شیعیان و سایر مسلمانان و مسیحیان لبنان که ایران از آن بهره‌برداری کرده و در پی عمیق‌تر کردن آن است، مانع از آن می‌شود که دولت بیروت بتواند شبه‌نظامیان حزب‌الله (وابسته به ایران) را خلع سلاح کند؛ گروهی که پیوسته لبنان را به جنگی با اسرائیل می‌کشاند که هیچ‌یک از مردم لبنان به آن رأی نداده‌اند. عراق نیز میان یک دولت منتخب و شبه‌نظامیان غیرمنتخب هوادار ایران که طبق قواعد خودشان عمل می‌کنند، دچار دودستگی شده است.

فلسطینی‌ها نیز دچار تفرقه هستند؛ نه تنها میان حماس و تشکیلات خودگردان فلسطین، بلکه میان همین تشکیلات فاسد و نسل جوان و نوظهوری از فلسطینیان که خواهان پاکسازی آن و برگزاری انتخاباتی برای روی کار آمدن رهبری فلسطینی سالم و مشروع هستند.

هرچه کشورهای حوزه خلیج فارس بیشتر دریابند که دیگر نمی‌توانند تأمین امنیت خود را به واشنگتن واگذار کنند، امنیت آن‌ها بیشتر به توانایی‌شان در همکاری با یکدیگر وابسته خواهد شد. متأسفانه، آن‌ها همچنان درگیر رقابت‌های قدیمی قبیله‌ای، نزاع‌های مذهبی و سیاسی، و ائتلاف‌های رقیب هستند. این منطقه واقعاً به نوعی «همسایگی» (همکاری میان همسایگان) نیاز دارد؛ چرا که طوفانی از سمت غرب در راه است...

صالح المشنوق، یک استاد دانشگاه سنت-جوزف در لبنان، گفت که نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند حدود نیمی از مردم لبنان - شامل اکثریت مسلمانان سنی و نه فقط مسیحیان - از توافق صلح با اسرائیل حمایت می‌کنند؛ رقمی که تقریباً دو برابر میزان آن از یک سال پیش است. او گفت: «ما می‌خواهیم بخشی از خاورمیانه‌ای باشیم که به هم پیوسته، مرفه، و از نظر سیاسی و مذهبی مداراگر است؛ اما اگر همچنان درگیر جنگ با اسرائیل باشیم، جنگی که تنها در جهت منافع ایران و گروه نیابتی‌اش حزب‌الله در لبنان است، چنین چیزی محقق نخواهد شد»...

اگر بتوان به نحوی آن چنگال مرگبار ایرانی را که همواره آماده است تا آخرین فلسطینی و تا آخرین لبنانی را فدای ایدئولوژی بیمارگونه‌ی «اسلام‌فاشیستی» خود کند کنار زد، و هم‌زمان سایه‌ی سنگین و فلج‌کننده‌ی بنیادگرایان یهودی و حماس را نیز از میان برداشت، آنگاه اراده‌ای برای ایجاد تغییرات بنیادین در سراسر این منطقه شکل خواهد گرفت.

این جنگ با ایران، که بدون هیچ‌گونه متحد، مشروعیت جهانی، «طرح جایگزین» و درکی از پویایی‌های داخلی ایران آغاز شد، هرگز نباید شروع می‌شد. با این حال، چگونگی پایان یافتن آن بسیار حائز اهمیت است، زیرا بر سیاست تک‌تک کشورهای منطقه تأثیر خواهد گذاشت و پیامدهای آن در سطح جهانی نیز احساس خواهد شد.

نیویورک تایمز - به قلم: تاماس فریدمن


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


رویترز - وزیر دادگستری فرانسه می‌گوید ملانشون،رهبر جریان چپ تندرو، می‌تواند در انتخابات ریاست‌جمهوری پیروز شود



رویترز - وزیر دادگستری فرانسه می‌گوید ملانشون،رهبر جریان چپ تندرو، می‌تواند در انتخابات ریاست‌جمهوری پیروز شود

پاریس، ۱۸ نوامبر (رویترز) - جرالد دارمنن، وزیر دادگستری فرانسه، گفت که ژان لوک ملانشون، رهبر جریان چپ تندرو، می‌تواند در صورت رویارویی با مارین لوپن، رهبر جریان راست افراطی، در دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ پیروز شود. او از نامزدهای میانه‌رو خواست برای جلوگیری از این سناریو، پشت سر یک نامزد واحد متحد شوند.

دارمنن که عضو حزب میانه‌روی رنسانس، حزب امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه است، روز سه‌شنبه به شبکه تلویزیونی ال‌سی‌آی گفت: اگر ملانشون به دور دوم برسد و با مارین لوپن روبه‌رو شود، فکر می‌کنم این یک شوک بزرگ برای کشور ما خواهد بود.

او در مورد این سناریو گفت: جمعیت متمایل به چپ که از نظر فرهنگی قوی است، با رهبران فکری بسیار تأثیرگذار و ضرورت‌های اخلاقی بسیار قوی، به ملانشون رأی خواهند داد.

او افزود: بهترین راه برای اطمینان از اینکه آقای ملانشون هرگز رئیس‌جمهور جمهوری نمی‌شود، دور نگه داشتن او از دور دوم انتخابات است.

نظرسنجی‌ها به‌طور مداوم نشان داده‌اند که لوپن در هر دور دومی با ملانشون پیروز خواهد شد.

دارمنن از برونو رتایو، رئیس حزب راست میانه جمهوری‌خواهان (LR) و گابریل آتال، رهبر حزب رنسانس و نخست‌وزیر سابق، خواست که از رقابت‌های ریاست‌جمهوری کنار بروند و از ادوارد فیلیپ، نخست‌وزیر سابق میانه‌روی فرانسه، حمایت کنند.

عدم محبوبیت مکرون در اواخر دو دوره ریاست‌جمهوری‌اش، پایگاه سیاسی میانه‌روها را تضعیف کرده است.

دور اول انتخابات ریاست‌جمهوری برای ۱۸ آوریل برنامه‌ریزی شده و احتمالاً دور دوم آن در ۲ مه برگزار خواهد شد.



🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


-المجله لندن -شتاب تازه ایران؛ میان توان آسیب‌زنی و مرزهای نفوذ - احتمال جدی ازسرگیری جنگ‌های داخلی در جغرافیای عراق، سوریه و لبنان



-المجله لندن -شتاب تازه ایران؛ میان توان آسیب‌زنی و مرزهای نفوذ -  احتمال جدی ازسرگیری جنگ‌های داخلی در جغرافیای عراق، سوریه و لبنان

1.نویسنده می‌گوید تردید آمریکا میان جنگ و توافق، به تهران فرصت داده است نفوذ منطقه‌ای و ابزارهای فشار خود را دوباره فعال کند و شرایط چانه‌زنی با واشنگتن را بهبود بخشد.

2. حضور سه ناو هواپیمابر آمریکا در منطقه هم می‌تواند نشانه آمادگی برای دور تازه درگیری باشد و هم ابزاری برای تقویت موقعیت واشنگتن در مذاکره با ایران، چین و روسیه.

3. عراق و یمن دو میدان مهم نفوذ ایران‌اند. بحران جرف‌الصخر و مقاومت کتائب حزب‌الله در برابر واگذاری سلاح، آزمونی برای توان دولت عراق در اعمال حاکمیت است؛ حوثی‌ها نیز می‌توانند امنیت کشتیرانی و منافع خلیج را تحت فشار بگذارند.

4. در سوریه، تحرک گروه‌های وابسته به حزب‌الله و شبکه‌های قاچاق، و در لبنان توان حزب‌الله برای بازسازی ظرفیت‌هایش، می‌توانند رقابت را تشدید کنند. نویسنده احتمال احیای درگیری‌های فرقه‌ای در عراق، سوریه و لبنان را جدی می‌داند و سوریه را کانون پیوند این بحران‌ها معرفی می‌کند.

5. تحولات سیاسی اسرائیل و احتمال تغییر دولت، بر مسیر منازعه فلسطین و شکل ائتلاف‌های منطقه‌ای اثر می‌گذارد. گسترش نقش سیاسی و اجتماعی عرب‌های ۴۸ نیز می‌تواند عاملی برای فشار در جهت احیای راه‌حل سیاسی باشد.

6. جمع‌بندی مقاله این است که توان ایران برای آسیب‌زدن و تحمیل هزینه، از ظرفیت آن برای ساختن نظمی منطقه‌ای پایدار بیشتر است. آینده به این بستگی دارد که تهران به توازن مبتنی بر احترام متقابل روی آورد و آمریکا نیز اسرائیل را به پایان‌دادن به سیاست‌های نژاد پرستانه و توسعه‌طلبانه وادار کند.

مشروح مقاله : 

میان وضعیت دوگانه آمریکا، یعنی جنگ با ایران یا توافق با آن، فرصتی گسترده برای مرحله تازه‌ای از تحرک ایران در خاورمیانه پدید آمده است. محور این مرحله، گردآوری دوباره ابزارهای قدرت و فعال‌کردن نفوذ منطقه‌ای برای بهبود موقعیت تهران در منازعه یا مذاکره با واشنگتن و تحمیل معادلات امنیتی و سیاسی بر کشورهای منطقه، به‌ویژه کشورهای عربی خلیج فارس، است. به بیان کوتاه، تهران می‌کوشد از تردید آمریکا برای گسترش دامنه مانور منطقه‌ای خود بهره ببرد و حتی به راهبردی تهاجمی و واکنشی روی آورد. ایران که با احتمال‌های متضادی چون توافق، جنگ یا ادامه وضعیت «نه جنگ و نه صلح» روبه‌روست، برای هر یک از این سناریوها در پی افزایش آزادی عمل منطقه‌ای است.

اهمیت این روند با توجه به نتایج انتخابات آمریکا و اسرائیل و اثری که ممکن است بر دامنه مانور راهبرد ایران بگذارد، بیشتر می‌شود. این نتایج می‌تواند محاسبات دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو را در هر دو جهت، یعنی جنگ یا توافق، تغییر دهد. ممکن است پرونده ایران در اولویت‌های دولت آمریکا معلق بماند و هم‌زمان محاصره اقتصادی و دریایی آن ادامه یابد. تهران نیز می‌داند توان تحمل فشار و حفظ ابزارهای آسیب‌زنی و فشار در چند میدان منطقه‌ای، جایگاهی بهتر از اندازه واقعی توان اقتصادی و نظامی‌اش در معادلات توافق یا رویارویی به آن می‌دهد.

همه این تحولات هم‌زمان با بزرگ‌ترین گردآوری نظامی آمریکا در منطقه طی سال‌های اخیر رخ می‌دهد. ناو هواپیمابر آمریکایی «روزولت» وارد حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی آمریکا شده و به دو ناو هواپیمابر دیگر در خاورمیانه پیوسته است. اگر احتمال جایگزینی ناوی که قرار است منطقه را ترک کند کنار گذاشته شود، دشوار است ارتباط این استقرار را با نشست سه‌جانبه احتمالی ترامپ، شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین در روز ۱۹ ماه جاری نادیده بگیریم؛ به‌ویژه آنکه محدودکردن تسلیحات هسته‌ای و جنگ با ایران ممکن است از موضوع‌های نشست باشد. بنابراین، این استقرار نظامی دو معنا دارد: افزایش احتمال دور تازه‌ای از نبرد میان آمریکا، اسرائیل و ایران؛ و استفاده از قدرت نظامی برای تقویت اهرم‌های مذاکره واشنگتن در برابر تهران و نیز در برابر چین و روسیه. مسکو و پکن خواهان جلوگیری از تشدیدی هستند که به آشفتگی بیشتر منطقه و تضعیف نظام ایران بینجامد و توازن‌های منطقه‌ای و بین‌المللی موجود را بر هم بزند.

تهران بر این حساب می‌کند که تداوم دودلی آمریکا میان فشار نظامی و مذاکره، فرصتی برای فعال‌سازی دوباره نفوذ منطقه‌ای آن فراهم می‌آورد. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، این رویکرد را چنین بیان کرده که کشورش در وضعیت «نه جنگ و نه صلح» باقی نخواهد ماند. معنای عملی این گفته آن است که تهران آماده حمله است؛ اگر نه به آمریکا و اسرائیل، در آن صورت در میدان‌های اصلی نفوذ خود در منطقه. قدرت کنونی ایران بیش از هر چیز در توان ادامه آسیب‌زدن و مختل‌کردن منافع امنیتی و اقتصادی کشورهای منطقه، با وجود محاصره اقتصادی و دریایی و فشار نظامی، نهفته است. این توان به ایران امکان مانور می‌دهد و اصرارش بر حفظ یا فعال‌سازی دوباره شبکه نفوذ منطقه‌ای را توضیح می‌دهد.

عراق و یمن دو میدان مهم این روندند. دولت علی الزیدی در عراق با آزمونی دشوار روبه‌روست: آیا می‌تواند سلاح را در انحصار دولت قرار دهد و حاکمیت را بر گروه‌های مسلح وابسته به ایران اعمال کند؟ بحران جرف‌الصخر نمونه روشنی از این معضل است. کتائب حزب‌الله اعلام کرده که منطقه و سلاح خود را با هیچ فشاری واگذار نمی‌کند؛ در مقابل، الزیدی دستور محاصره منطقه، تکمیل طرح‌های کنترل آن و آمادگی نظامی برای ورود به آن را داده است. هم‌زمان، گزارش‌هایی منتشر شده که نخست‌وزیر به رهبران «چارچوب هماهنگی» مهلت داده است تا گروه‌ها را پیش از ورود نیروهای دولتی به عقب‌نشینی متقاعد کنند.

این رویارویی محدودیت توان دولت عراق را در مهار نیروهای مسلحی آشکار می‌کند که طی سال‌های گذشته نفوذ سیاسی، نظامی و اقتصادی‌شان گاه از نهادهای دولتی فراتر رفته است. هر تلاش ایران برای فعال‌کردن دوباره حضورش در عراق می‌تواند از این گروه‌ها به‌عنوان ابزار فشار بر دولت عراق و کشورهای خلیج فارس استفاده کند و همچنین خاک عراق را به عرصه‌ای برای گسترش تهدید به‌سوی سوریه تبدیل کند. به این ترتیب، عراق حلقه‌ای اساسی در توازن منطقه‌ای است و توان الزیدی در مهار گروه‌ها، نه فقط آزمونی برای آینده رابطه دولت عراق با نفوذ ایران در خاک این کشور، بلکه آزمونی برای آینده نفوذ تهران در کل منطقه و اراده و توان نیروهای بین‌المللی و منطقه‌ای برای مهار آن خواهد بود.

یمن نیز یکی از مهم‌ترین اهرم‌های فشار ایران بر خلیج فارس، به‌ویژه عربستان سعودی، باقی می‌ماند. حوثی‌ها می‌توانند بر امنیت کشتیرانی، گذرگاه‌های دریایی و تأسیسات حیاتی منطقه اثر بگذارند. فعال‌شدن دوباره این نقش، کشورهای خلیج فارس را با معادله‌ای امنیتی و پیچیده روبه‌رو می‌کند؛ آن هم در زمانی که آنها می‌کوشند توازنی باثبات با تهران برقرار کنند و از لغزیدن به رویارویی‌ای گسترده که منابعشان را فرسوده و اولویت‌های اقتصادی و توسعه‌ای‌شان را مختل می‌کند، بپرهیزند. از این رو عراق و یمن در کنار هم میدان مهمی برای سنجش توان ایران در تبدیل نفوذ نظامی و سیاسی خود به اهرم فشار بر پیرامون عربی‌اش هستند.

تحولات همچنین این پرسش را مطرح می‌کند که آیا ایران می‌کوشد نفوذ خود را در سوریه دوباره فعال کند یا دست‌کم بر حکومت تازه دمشق فشار بگذارد؛ آن هم از راه احیای ابزارهایی که طی سال‌های گذشته برای تثبیت حضورش در لبنان و سوریه به کار برده است. نشانه‌های پراکنده امنیتی نیازمند پیگیری‌اند: از کشف مواد منفجره، سلاح و هسته‌های متحرک مرتبط با حزب‌الله در لبنان تا قاچاق مواد مخدر از مرز لبنان و سوریه. مقام‌های سوری یک هسته مرتبط با حزب‌الله را به برنامه‌ریزی برای هدف‌گرفتن پالایشگاه نفت حمص متهم کردند؛ حزب‌الله ارتباط خود با این هسته را رد کرد.

این نشانه‌ها با توجه به پیامدهای احتمالی نفوذ ایران در عراق بر سوریه اهمیت بیشتری می‌یابند. شبه‌نظامیان عراقی نزدیک به تهران تهدیدی امنیتی برای مقام‌های سوریه به شمار می‌روند، به‌ویژه با توجه به شکنندگی مرزها و دشواری کنترل رفت‌وآمد سلاح و نیروهای مسلح. دمشق تاکنون نتوانسته این خطر را مهار کند؛ بنابراین هر تحرک تازه ایران در عراق می‌تواند پیامدهایی مستقیم در سوریه داشته باشد، چه از راه به‌حرکت‌درآوردن گروه‌های مسلح و چه از راه بازسازی شبکه‌های قاچاق، تدارکات و ارتباطات.

در لبنان، احتمال تقویت دوباره نفوذ ایران به توان حزب‌الله برای بازیابی بخشی از قابلیت‌ها و شبکه‌هایش و نیز آمادگی تهران برای استفاده دوباره از میدان لبنان در محاسبات منطقه‌ای یا پذیرش هزینه‌های آن بستگی دارد. قالیباف بار دیگر در گفت‌وگو با نبیه بری، رئیس مجلس لبنان، بر اهمیت پرونده لبنان برای تهران تأکید کرد؛ اما تجربه جنگ اخیر نشان داده است که ایران برای دفاع از دستاوردهای حزب‌الله در جنوب لبنان آماده پرداخت هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده نیست. توان حزب‌الله برای بازپس‌گیری جایگاه پیشین خود در معادلات لبنان و منطقه نیز به تحولات داخلی لبنان و محیط منطقه‌ای تازه‌ای بستگی دارد که جنگ پدید آورده است؛ از جمله مسیرهای توافق یا تشدید تنش میان ایران، آمریکا و اسرائیل. با این همه، نکته اساسی احتمال جدی ازسرگیری جنگ‌های داخلی فرقه‌ای در عراق، سوریه و لبنان و پیوند میان آنهاست. در این میان سوریه کانون رویارویی میان حزب‌الله از یک سو و گروه‌های عراقی از سوی دیگر خواهد بود.

پس از انتخابات اخیر اسرائیل، آینده رابطه اسرائیل و فلسطینیان و ماهیت دولت بعدی این کشور نیز مطرح است. پرسش اصلی این است که آیا اسرائیل به مهار بخشی از منازعه با فلسطینیان و گشودن راه برای ترتیبات سیاسی و منطقه‌ای گسترده‌تر روی می‌آورد یا روش نتانیاهو را ادامه می‌دهد؛ روشی که بر تداوم کنترل شهرک‌نشینانه و نپذیرفتن هیچ امتیاز اساسی به فلسطینیان استوار است. در اسرائیل این بحث مطرح است که اسحاق رابین دریافته بود پیشرفت در روند صلح با فلسطینیان برای تقویت جایگاه منطقه‌ای اسرائیل و مقابله راهبردی با ایران اهمیت اساسی دارد و توافق فلسطینی می‌تواند به شکل‌گیری جبهه‌ای منطقه‌ای و گسترده در برابر تهدید ایران کمک کند. اکنون پرسش این است که آیا آیزنکوت این رویکرد را برمی‌گزیند و معادلات منطقه را دگرگون می‌کند، یا همچنان در چارچوب رویکرد «نتانیاهویی» مقابله نخست با ایران باقی می‌ماند؟

در این چارچوب، حضور سیاسی و اجتماعی فزاینده عرب‌های ۴۸، چنان‌که انتخابات اخیر اسرائیل نشان داد، پویایی تازه‌ای پدید آورده است. هرچند امکان اثرگذاری آنان بر گزینه‌های راهبردی اسرائیل محدود است، توانشان برای ایجاد فشار سیاسی و اجتماعی زمینه‌ای تازه می‌گشاید که باید بررسی شود؛ به‌ویژه در جست‌وجوی نیروهایی که بتوانند توافق بر سر منازعه فلسطین را دوباره به‌عنوان راهی اساسی برای ثبات منطقه و بازسازی معادلات سیاسی و امنیتی آن مطرح کنند.

با این حال، مسئله عمیق‌تر در نگاه ایران به آینده منطقه است. اگر کاهش حضور نظامی آمریکا در منطقه به روندی پایدار در سیاست میان‌مدت و بلندمدت این کشور تبدیل شود، باید راه را برای ترتیبات منطقه‌ای تازه باز کند؛ خواسته‌ای دیرینه برای ایران. کشورهای خلیج فارس نیز همواره آمادگی خود را برای ایجاد توازن با تهران بر پایه کاهش تنش و احترام به منافع امنیتی متقابل نشان داده‌اند. اما رفتار ایران نشان می‌دهد رهبران آن هنوز گردآوری اهرم‌های قدرت منطقه‌ای را راهی برای تحمیل شروط خود می‌دانند و نگه‌داشتن ابزارهای فشار در عراق، یمن و لبنان و امکان فعال‌کردن دوباره آنها در سوریه را به توافقی ترجیح می‌دهند که مرزهای روشنی برای نفوذشان تعیین کند. با انتقال مراکز تصمیم‌گیری ایران به نسلی تازه و تندروتر از سپاه پاسداران، که نفوذ خارجی را تضمینی برای بقای نظام و جایگاهش می‌بیند، ممکن است این رویکرد تقویت شود.

خطر این انتخاب آن است که ایران گاهی رویارویی با آمریکا را به اسرائیل منتقل می‌کند و بیشتر اوقات آن را دوباره به سوی خلیج فارس می‌کشاند؛ وضعی که توافق منطقه‌ای را پیچیده‌تر و بار امنیتی کشورهای عربی را سنگین‌تر می‌کند. آمریکا به‌عنوان قدرتی بزرگ می‌تواند ضربه‌ها و ناکامی‌های نظامی در مناطق دوردست را تحمل کند؛ چنان‌که تجربه ویتنام، افغانستان و عراق نشان داده است، بی‌آنکه لزوماً از قدرت بین‌المللی آن به‌طور اساسی کاسته شود. اما کشورهای منطقه، به‌ویژه کشورهای خلیج فارس، پیامدهای هر تشدید تنش را مستقیم تحمل می‌کنند و ناچارند سال‌های طولانی با عوارض امنیتی و اقتصادی آن روبه‌رو باشند. این تفاوت در تحمل هزینه به ایران امکان آسیب‌زنی و فشار می‌دهد، اما هم‌زمان آن را با چالش تبدیل این نفوذ به ثبات سیاسی و تقویت جایگاه منطقه‌ای و روابط بلندمدتش با کشورهای منطقه روبه‌رو می‌سازد.

بنابراین منطقه در آستانه دوره‌ای بسیار پیچیده قرار دارد که احتمال جنگ، توافق و بازترسیم نقشه‌های نفوذ در آن درهم‌تنیده است. تحرک تازه ایران ممکن است تلاشی برای پرکردن خلأ ناشی از عقب‌نشینی احتمالی نقش آمریکا، جبران خسارت‌های ایران در سه سال گذشته یا بهبود شرایط مذاکره با واشنگتن باشد. اما جهت دوره پیش رو به این بستگی دارد که تهران تا چه اندازه آماده است از سیاست گردآوری اهرم‌های قدرت به سوی توازن‌هایی منطقه‌ای حرکت کند که بر شناسایی متقابل منافع هر کشور در مرزهای خود، بدون پذیرش سلطه‌جویی و گسترش نفوذ، استوار باشند. ثبات خاورمیانه همچنان به توان مهار نفوذ ایران و نیز توان و اراده آمریکا برای واداشتن اسرائیل به کنارگذاشتن طرح طردگرایانه علیه فلسطینیان و توسعه‌طلبی در لبنان و سوریه وابسته خواهد بود. در دهه‌های آینده، پس از نزدیک به یک قرن جنگ‌های پی‌درپی، دامنه جنگ و صلح در خاورمیانه میان دو کشاکش تعیین می‌شود: توان ایران برای آسیب‌زدن و محدودیت توانش برای تحمیل نظمی منطقه‌ای تازه، و پذیرش توافق با فلسطینیان از سوی اسرائیل یا ادامه سیاست‌های راست‌گرایانه افراطی علیه آنان و در سوریه و لبنان.

نویسنده: إیلی القصیفی | منبع: المجلة 


🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7


آبدانان سیاه‌پوش شد؛ بازار در سوگ ۱۳ جان‌باخته تعطیل شد - ابعاد حادثه‌ی اتوبوس و پرسش‌ها درباره‌ی ایمنی جاده،‌چه کسانی مقصرند این کشتار هستند !؟



آبدانان سیاه‌پوش شد؛ بازار در سوگ ۱۳ جان‌باخته تعطیل شد  - ابعاد حادثه‌ی اتوبوس و پرسش‌ها درباره‌ی ایمنی جاده،‌چه کسانی مقصرند این کشتار هستند !؟

سوگ یکپارچه آبدانان؛ ابعاد حادثه‌ی اتوبوس و پرسش‌ها درباره‌ی ایمنی جاده

آبدانان این روزها یکپارچه عزادار است. در پی حادثه‌ی شامگاه شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، بازار آبدانان در سوگ جان‌باختگان واژگونی اتوبوس تعطیل شد. مغازه‌داران کرکره‌ها را پایین کشیدند تا در غم خانواده‌هایی شریک شوند که عزیزانشان بازنخواهند گشت. این سکوت، فریاد اندوه شهری است که جوانانش را از دست داده است. اندوه این شهر از یک تعطیلی ساده فراتر رفته است.

ابعاد انسانی حادثه در آبدانان

اتوبوس حامل کارکنان شرکت ان‌جی‌ال دهلران، ساعت ۱۹:۲۵ شامگاه شنبه ۲۳ آبان، در مسیر دشت‌عباس به مورموری واژگون شد. سرنشینان ساکن شهرستان آبدانان بودند و پس از پایان شیفت کاری به خانه بازمی‌گشتند. زخمی‌ها برای درمان به بیمارستان‌های منطقه منتقل شدند.

در ساعات نخست، شمار جان‌باختگان ۷ نفر اعلام شد. این رقم بعدتر به ۱۳ نفر رسید. صبح دوشنبه ۲۵ آبان، یکی از مصدومان بستری در بیمارستان بزرگ دزفول جان باخت. شمار جان‌باختگان به ۱۳ نفر رسید. مدیر شبکه‌ی بهداشت آبدانان گفت تیم‌های امدادی بلافاصله در محل حاضر شدند. بخشی از مصدومان برای درمان بهتر به مراکز خوزستان اعزام شدند.

رئیس دانشگاه علوم پزشکی دزفول گفت ۱۵ مصدوم به بیمارستان بزرگ این شهر اعزام شدند. دو نفر پس از درمان مرخص شدند، سه نفر جان باختند و ۱۰ نفر همچنان بستری‌اند. دو مصدوم در شرایط بحرانی در بخش مراقبت‌های ویژه‌اند و هشت نفر وضعیت پایدار دارند. یک مصدوم نیز برای جراحی قفسه‌ی سینه به اهواز منتقل می‌شود.

عزای عمومی و تعطیلی بازار

بازار شهر نیز با کرکره‌های پایین‌کشیده در سوگ جان‌باختگان شریک شد. مغازه‌داران خواستند در اندوه خانواده‌هایی همراه شوند که عزیزانشان دیگر بازنخواهند گشت. تعطیلی بازار برای کسبه به معنای از دست رفتن فروش روزانه است؛ با این حال همدردی را مقدم داشتند.

جان‌باختگان همکار و ساکن یک شهرستان بودند. از این‌رو اندوه این حادثه به خانواده‌ها و محله‌های بسیاری رسیده است. هر خبر تازه درباره‌ی مصدومان، نگرانی ساکنان را دوباره بالا می‌برد. بازار بسته، آن روز بیش از هر چیز زبان مشترک عزاداران بود.

علت حادثه؛ جاده و ناوگان در پرسش

علت رسمی حادثه هنوز اعلام نشده است. یک مقام بهداشتی گفت کارشناسان در حال بررسی‌اند و پس از مشخص شدن ابعاد، اطلاع‌رسانی می‌شود. در تحلیل چنین سوانحی، سه حوزه‌ی راننده، خودرو و راه بررسی می‌شود.

گزارش‌ها از جاده‌ای صعب‌العبور و کم‌کیفیت سخن می‌گویند. طبق این روایت، جاده استانداردهای لازم برای تردد اتوبوس را نداشته است. کارکنان ناچارند هر روز مسیر دهلران تا آبدانان را طی کنند. اظهارات رئیس پلیس راه فراجا بر پیچ تند جاده‌ی فرعی و کوتاهی پیمانکار اتوبوس تمرکز دارد.

روایت‌ها درباره‌ی علت حادثه یکسان نیست. برخی از برخورد اتوبوس با تراکتور می‌گویند و برخی از قدیمی و از رده خارج بودن آن. هنوز روشن نیست کدام روایت با واقعیت سازگار است. همچنین نگرانی‌ها درباره ایمنی سرویس‌های حمل‌ونقل کارکنان را بازتاب داده است. تا زمان اعلام نظر نهایی، هر یک از این روایت‌ها در حد گمانه می‌ماند. مسئولیت پیمانکار و استاندارد راه از جمله محورهای قابل بررسی‌اند.

تلفات جاده‌ای در کشور؛ آمار و پرسش‌ها

بر پایه‌ی آمار پزشکی قانونی، حدود ۲۰ هزار نفر در سال ۱۴۰۲ در حوادث رانندگی جان باختند. در شش‌ماهه‌ی نخست ۱۴۰۵ نیز حدود ۱۰ هزار و ۳۰۰ نفر کشته شدند. به باور جانشین قطب علمی ترومای کشور، آمار مرگ تنها بخشی از خسارت است و مصدومان با پیامدهای بلندمدت نیز درگیرند.

کاهش تلفات در نیمه‌ی نخست امسال تنها ۰.۴ درصد بود، اما شمار مصدومان ۱۰.۸ درصد افزایش یافت. در شهریور ۱۴۰۵، فوتی‌ها از ۲ هزار و ۶۲ نفر به ۱ هزار و ۸۵۶ نفر رسیدند؛ ۱۰ درصد کاهش. وزیر بهداشت در ۲۶ خرداد ۱۴۰۵ مرگ سالانه‌ی حدود ۲۰ هزار نفر در حوادث ترافیکی را چالشی جدی دانست.

تحلیلگران این روند را نشانه‌ی ناکامی چندساله در مهار بحران تصادفات می‌دانند. گزارش‌ها یادآور می‌شوند که پویش‌ها، طرح‌های مقطعی و تأکیدهای مکرر مسئولان به کاهش جدی تلفات نینجامیده است. پرسش‌هایی درباره‌ی نظارت بر معاینه‌ی فنی، کیفیت جاده‌ها و مسئولیت پیمانکاران حمل‌ونقل کارکنان همچنان بی‌پاسخ است. این آمار نشان می‌دهد حادثه‌ی آبدانان یکی از هزاران سانحه‌ی سالانه است.

وضعیت جاده‌‌های ایران در حالی هرروزه از ایرانیان جان می‌گیرد که ملایان پروژه‌های ساخت جاده در سریلانکا، سد، نیروگاه و شبکه انتقال آب در عراق و سوریه، پروژه نیروگاهی و در ونزوئلا پروژه ساخت مسکن اجراء می‌کنند.

منابع

  • ۱. یکی دیگر از مصدومان حادثه اتوبوس آبدانان در دزفول جان باخت، خبرگزاری مهر، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۲. شمار جان‌باختگان واژگونی اتوبوس آبدانان به ۱۳ نفر افزایش یافت، باشگاه خبرنگاران جوان، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۳. وضعیت عمومی مصدومان واژگونی اتوبوس در آبدانان مناسب است، آخرین خبر، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۴. افزایش شمار جان‌باختگان واژگونی اتوبوس آبدانان، باشگاه خبرنگاران جوان برنا، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۵. جزئیات حادثه واژگونی اتوبوس آبدانان، تابناک، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۶. جزییات واژگونی مرگبار اتوبوس کارکنان نفت آبدانان از زبان رییس پلیس راه فراجا از پیچ تند جاده فرعی تا کوتاهی پیمانکار اتوبوس فیلم گفتگو، رکنا، ۲۵ آبان ۱۴۰۵
  • ۷. سالی ۲۰ هزار مرگ نوک کوه یخ سوانح جاده‌ای، جوان آنلاین، ۲۳ آبان ۱۴۰۵
  • ۸. چهار سال ناکامی در کاهش تلفات جاده‌ای؛ هر سال بیش از ۱۹ هزار کشته در تصادفات، تجارت نیوز، ۱۷ آبان ۱۴۰۵

🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7