واشنگتن اگزمینر - کن بلکول : طبل‌های جنگ و وعده دروغین رضا پهلوی برای آزادی
ایران به همگرایی خطرناکی از سرکوب داخلی و جنگ خارجی نزدیک می‌شود. بحران‌هایی که قیام ژانویه را به راه انداختند، همچنان حل نشده باقی مانده‌اند. رژیم به خشم عمومی با نیروی مرگبار، دستگیری‌های گسترده و محدودیت‌های ارتباطی پاسخ داده است، در حالی که اقدامات نظامی مجدد آمریکا و اسرائیل، رنج عمیق‌تری را تهدید می‌کند. در این شرایط، ولیعهد رضا پهلوی دوباره خود را آماده تصدی امور نشان می‌دهد و خواستار جدایی از رژیم می‌شود و تلویحاً می‌گوید که فشار خارجی می‌تواند راه او را به سوی قدرت باز کند.
مسئله اصلی، رقابت بین دو قطب قابل مقایسه نیست: رژیم و پهلوی، در حالی که مردم ایران بین آنها گیر افتاده‌اند. این چارچوب به او وزن سیاسی، سازماندهی و مشروعیتی می‌دهد که ندارد.
درگیری واقعی ایران بین یک نظام حاکم سرکوبگر و جامعه‌ای است که به دنبال آزادی و حاکمیت است. پهلوی نیرویی برابر در این مبارزه نیست، بلکه یک مدعی فرصت‌طلب است که ممکن است از جنگ، حضور در رسانه‌ها و ناامیدی عمومی برای ایجاد ظاهر یک جایگزین سوءاستفاده کند.
این تمایز ضروری است، در حالی که، طبل جنگ بلندتر به صدا در می‌آید. گزارش‌های ماه اکتبر نشان می‌داد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور، قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا با حملات پیشنهادی اسرائیل مخالفت کرده و احتمال اقدام پس از آن را باز گذاشته است. یک کمپین دیگر اجتناب‌ناپذیر نیست، اما خطر قابل توجه است. هرچه ایران به سمت جنگ نزدیک‌تر شود، برای چهره‌هایی که حضور داخلی کمی دارند، آسان‌تر می‌شود که خود را در خارج از کشور به عنوان افراد ضروری معرفی کنند.
مسئولیت این خطر با رژیم آغاز می‌شود. سیاست‌های آن، ایران را در معرض بحران‌های مکرر قرار داده و در عین حال کنترل شهروندان بر امور ملی را انکار می‌کند. قیام ژانویه، ورشکستگی حکومتی آن را آشکار کرد. تظاهرات ریشه‌دار در مشکلات اقتصادی به یک چالش سیاسی گسترده‌تر تبدیل شد و مقامات به طرز مرگباری به آن پاسخ دادند. رژیم می‌توانست شهروندان را مجازات کند اما به این موضوع نپرداخت که چرا بسیاری از آنها علیه آن روی آورده‌اند.
هیچ قدرت خارجی تجربه زیسته فساد، محرومیت و حکومت غیرپاسخگو را ایجاد نکرده است. رژیم ادعا می‌کند که از حاکمیت ملی دفاع می‌کند در حالی که ملت را از حاکمیت سیاسی محروم می‌کند. تعریف آن از امنیت به طور فزاینده‌ای به معنای محافظت از نظام حاکم به هزینه مردم است.
جنگ ممکن است رژیم را تهدید کند، اما می‌تواند به آن خدمت نیز بکند. شرایط اضطراری، کنترل‌های شدیدتر را توجیه می‌کند، مانع از گزارش‌دهی مستقل می‌شود و اجازه می‌دهد مخالفت‌ها به عنوان همکاری با دشمن تلقی شوند. رویارویی می‌تواند به ابزاری برای بقای داخلی تبدیل شود. رویترز در ماه اکتبر گزارش داد که مقامات ارشد ایرانی، طولانی شدن مذاکرات پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا را با وجود پیامدهای اقتصادی آن توصیف کرده‌اند. چنین محاسباتی نشان می‌دهد که چگونه منافع رژیم به راحتی جای نیاز مردم به آرامش را می‌گیرد.
رد رفتار رژیم مستلزم تأیید جنگ دیگری یا پذیرش این نیست که اقدام نظامی خارجی، ایران را به یک رهبر خودخوانده در تبعید سوق می‌دهد. تجربیات اخیر هیچ مبنایی برای این فرض ارائه نمی‌دهد. نه جنگ ژوئن ۲۰۲۵ و نه کارزار نظامی آغاز شده در فوریه ۲۰۲۶، رژیم را سرنگون نکردند. فشار نظامی بدون ایجاد آزادی سیاسی، آسیب جدی وارد کرد.
پهلوی یکی از سه بازیگر معادل در کنار رژیم و دولت‌های خارجی نیست. او هیچ سازمان ملی اثبات‌شده‌ای را در داخل ایران فرماندهی نمی‌کند، هیچ ظرفیتی برای جایگزینی دولت نشان نداده است و هیچ گونه مدرک مستقل و قابل تأییدی از یک مأموریت مردمی ارائه نکرده است. اهمیت او عمدتا از پلتفرم‌های ارائه شده در خارج از کشور و تلاش او برای دلبستن خود به فشار نظامی که دیگران ممکن است اعمال کنند، ناشی می‌شود. پهلوی در حالی که خود را به عنوان ذینفع سیاسی معرفی می‌کند، اقدام نظامی علیه رهبری و نهادهای قهری رژیم را تشویق کرده است. تشویق به حمله خارجی به کشور خود، بار مسئولیت فوق‌العاده‌ای را به همراه دارد. این امر مستلزم صراحت در مورد خطرات غیرنظامی، هرج و مرج سیاسی و احتمال تقویت سرکوب توسط جنگ است. این امر همچنین مستلزم شواهدی از سازماندهی، مشروعیت و ظرفیت تبدیل اختلال به تغییر دموکراتیک است. پهلوی هیچ مدرکی ارائه نکرده است.
ادعاهای او در مورد فرارها، مشکل را نشان می‌دهد. او به هیو هیویت، مفسر محافظه‌کار، گفت که بیش از ۱۶۰ هزار نفر از طریق ابتکار او، از جمله پرسنل نظامی، اعضای نیروهای امنیتی و مقامات غیرنظامی، درخواست داده‌اند. با این حال، او هیچ گونه مدرک مستقلی ارائه نکرد و هیچ موج قابل مشاهده‌ای از فرارها به دنبال آن رخ نداد. عددی که در مصاحبه‌ای اعلام شده، یک سازمان، زنجیره فرماندهی یا نیرویی نیست که قادر به تغییر رویدادها باشد.
چنین ادعاهایی می‌تواند این حس کاذب را ایجاد کند که دستگاه سرکوب و اعمال قهر رژیم در حال فروپاشی است و یک جایگزین سازمان‌یافته آماده به دست گرفتن قدرت است. برای مردم داخل ایران، این توهم می‌تواند کشنده باشد. کسانی که دست به خطراتی فوق‌العاده می‌زنند ممکن است با دستگیری، شکنجه یا اعدام روبرو شوند، در حالی که آن «ارتش خیالی» وعده‌داده‌شده همچنان نامرئی باقی مانده است.
برجستگی رسانه‌ها، شکاف بین تصویر و واقعیت را پنهان کرده است. پوشش رسانه‌ای همدلانه به زبان فارسی، به ویژه از سوی پخش‌کنندگان خارج از ایران، پهلوی را چنان برجسته کرده است که گویی دیده شدن، رهبری را تثبیت کرده است. ایران اینترنشنال به ویژه در تقویت این تصویر نقش داشته است. اما تکرار نمی‌تواند سازمانی ایجاد کند، یک اختیار دموکراتیک اعطا کند یا بر افرادی که جان خود را در داخل ایران به خطر می‌اندازند، تسلط پیدا کند.
شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد پهلوی از حمایت قابل توجهی در داخل کشور برخوردار است.
شعارهای سلطنت‌طلبانه گهگاه ظاهر شده‌اند، اما شعارهای پراکنده و کلیپ‌های ویدیویی محدود، حمایت گسترده‌ای را ایجاد نمی‌کنند. برخی از ویدیوهای منتشر شده به دلیل داشتن شعارهای دوبله شده یا صدا گذاری شدهء طرفدار پهلوی، مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. فیلم‌های جداگانه نمی‌توانند به او مالکیت یک جنبش اعتراضی متنوع با شکایات و آرمان‌های بسیار متفاوت را بدهند.
درخواست او در ۲۷ اکتبر از ایرانیان برای تماس با تیمش از طریق یک ربات تلگرام، این تردیدها را برطرف نمی‌کند. یک کمپین ثبت نام دیگر نمی‌تواند ادعاهای قبلی را تأیید کند؛ این امر حسابرسی را ضروری‌تر می‌کند. شبکه‌های اعلام شده قبلی کجا هستند؟ چه نتیجه قابل اندازه‌گیری‌ای به دست آوردند؟ چرا به یک درخواست جدید اعتماد کنیم وقتی اعداد قدیمی هرگز به طور مستقل تأیید نشدند؟
همین مشکل در پیشنهاد او برای حفاظت از پرسنل امنیتی که از [رژیم] جدا شده‌ند، ظاهر می‌شود. تشویق آنها به مقاومت در برابر سرکوب مشروع است، اما وعده دادن به رفتار آینده با آنها، فرض را بر این می‌گذارد که پهلوی فاقد آن است. پاسخگویی، عفو و دادرسی عادلانه متعلق به یک نظم دموکراتیک مشروع است، نه اختیار یک حاکم مشتاق. یک ایران آزاد باید رفتار منصفانه را تضمین کند، بدون اینکه به هیچ فردی اجازه دهد طوری عمل کند که گویی نهادهای آینده‌اش در اختیار اوست.
سابقه سیاسی او نیز شایسته بررسی دقیق است. پهلوی به جای مقابله آشکار با سرکوب و سوءاستفاده‌های پدرش، از میراث او دفاع کرده است. شخصیتی که به دنبال اعتبار دموکراتیک است، نمی‌تواند از رویه‌های اقتدارگرایانه سیستمی که عنوان و هویت خود را از آن گرفته است، طفره برود. آینده ایران را نمی‌توان با پاکسازی گذشته یا جایگزینی یک شکل از حکومت غیرپاسخگو با نوستالژی و حسرت برای شکل دیگر حکومت ساخت.
روزنامه‌نگاران، گویندگان و سیاست‌گذاران خارجی باید ادعاهای مربوط به شبکه‌های مخفی، جدایی‌های گسترده و رهبری ملی را با همان دقتی که در تبلیغات رسمی اعمال می‌شود، بررسی کنند. دسترسی، مصاحبه‌های شسته‌رفته و تکرار، مدرک نیستند. این باور که نیرویی عظیم در داخل کشور آماده است تا گرد پهلوی جمع شود، می‌تواند تصمیم‌گیرندگان را به قضاوت نادرست درباره پیامدهای جنگ و چشم‌اندازهای دوران گذار سوق دهد.
خطر در این نیست که ایران میان جناح‌های قدرتمند تقسیم شده است؛ بلکه خطر آن است که جنگ کشور را ویران کند، سرکوب رژیم را تشدید نماید و فرصتی برای فردی ضعیف — که به‌شدت برایش تبلیغ می‌شود — فراهم آورد تا فداکاری‌های مردم را به نام خود مصادره کند. تلقی کردن پهلوی به‌عنوان یک نیروی ملی جدی — آن هم بدون داشتن پایگاه حمایتی اثبات‌شده یا تشکیلات — تنها به خلق همان توهمی کمک می‌کند که ادعای او بر آن استوار است.
ایران آماده‌ی تغییری بنیادین است، اما رهایی نه از آسمان می‌رسد و نه به دست فرصت‌طلبانی که در کمین نشسته‌اند تا بر ویرانه‌ها مسلط شوند. رهایی از طریق مبارزه‌ی سازمان‌یافته‌ی مردم ایران به دست خواهد آمد؛ مردمی که تاکنون بهای سنگینی برای آزادی پرداخته‌اند. جنبش آنان نباید به صحنه‌آرایی برای جاه‌طلبی‌های فردی دیگر تبدیل شود.
آینده‌ی ایران با طرد استبداد کنونی و همچنین نفی بازگشت گذشته‌ای که اعتبار خود را از دست داده است آغاز می‌شود؛ و با به رسمیت شناختن مردم به‌عنوان نیروی تعیین‌کننده در شکل‌دهی به یک جمهوری دموکراتیک تحقق می‌یابد.
معرفی نویسنده: سفیر کنت بلکول سفیر پیشین ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل، رئیس «شورای سیاست‌گذاری ملی» (Council for National Policy) و رئیس «پروژه اقدام محافظه‌کارانه» (Conservative Action Project) است
🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7
