هیل نشریه کنگره آمریکا :گزینه دیگر ایران برای سلاح هسته ای - بمب های پلوتونیومی از تولیدات رآکتور بوشهر که استعداد ساخت تعدادی بمب های پلوتونیومی را دار میباشد
مقاله نویسان :اسکات کمپ پروفسور علوم مهندسی هسته ای از دانشگاه ام ای تی و استفان رادمیکر دستیار وزیر امور خارجه در امنیت بین المللی و منع تکثیر زمان دولت جرج بوشScott Kemp and Stephen Rademaker
در حالی که مناقشه با ایران همچنان میان عملیات رزمی و دیپلماسی در نوسان است، یادآوری اینکه چرا ما این کار را انجام می دهیم ارزشمند است. هدف، پایان دادن به توانایی ایران برای ساخت سلاح هسته ای است و اگرچه نمی دانیم که آیا دیپلماسی می تواند به این هدف دست یابد یا خیر، اما برای برنامه ریزی جهت موفقیت هرگز زود نیست.
سخنان بسیاری در مورد اینکه چگونه ایران می تواند تعداد انگشت شماری بمب اورانیومی بسازد، گفته شده است. کمتر در مورد صدها بمبی گفته شده که ایران می تواند با استفاده از پلوتونیوم موجود در رآکتور هسته ای خود در بوشهر بسازد. این یک غفلت بزرگ است.
ایران بیش از ۱۵ سال است که رآکتور بوشهر را اداره می کند. همانند همه رآکتورها، پلوتونیوم به عنوان محصول جانبی عملکرد عادی در سوخت مصرف شده رآکتور انباشته شده است. برخی استدلال می کنند که استخراج پلوتونیوم از سوخت مصرف شده مسیری فرعی برای رسیدن به بمب هسته ای است، اما ایران دیگر از امتیاز مسیرهای بهینه برخوردار نیست. هر مسیری ممکن است کارساز باشد.
دقیقاً به همین دلیل است که آن پلوتونیوم هرگز نباید در ایران می بود. بیش از ۲۰ سال پیش، روس ها - که رآکتور بوشهر را ساخته و سوخت آن را تامین کردند - وعده دادند که سوخت مصرف شده را پس از خنک شدن و ایمن شدن برای حمل و نقل، خارج کنند. ایرانی ها این پیشنهاد را رد کردند. اکنون، حدود ۲۱۰ تن سوخت مصرف شده حاوی بیش از ۲ تن پلوتونیوم در یک استخر قرار دارد. این مقدار برای بیش از ۲۰۰ سلاح نسل اول کافی است، در حالی که ایران می تواند حدود ۱۰ سلاح از ذخایر اورانیوم غنی شده خود بسازد.
این پلوتونیوم یک مشکل بسیار پیچیده ایجاد می کند. نمی توان آن را بمباران کرد، زیرا این کار می تواند منجر به ریزش رادیواکتیو با پیامدهای در مقیاس قاره ای شود. نیروهای ویژه را نمی توان برای بازیابی آن اعزام کرد: این مواد در صدها تن سوخت بسیار رادیواکتیو محصور شده اند که باید با دقت و روشمندانه با آن برخورد شود. اما قطعاً نباید نادیده گرفته شود.
آزمایشگاه های تسلیحاتی ایالات متحده به وضوح اعلام کرده اند که حتی با پلوتونیوم در سطح رآکتور، کشورهای اشاعه دهنده با استفاده از طرح های دارای پیچیدگی متوسط می توانند سلاح هایی با بازده تضمین شده به مراتب بالاتر از محدوده کیلوتن تولید کنند.
استخراج پلوتونیوم برای ساخت سلاح برای ایران چقدر دشوار است؟ آنها باید میله های سوخت را از استخر ذخیره سازی رآکتور خارج کنند، میله ها را برش دهند و پلوتونیوم را به صورت شیمیایی از سایر محصولات زائد تابشی جدا کنند - مرحله ای که بازفرآوری نامیده می شود.
ایران نشان داده است که می تواند در مقیاس کوچک در یک سلول داغ با کاربرد عمومی بازفرآوری انجام دهد. علاوه بر این، مطالعات قبلی در مورد آنچه برای راه اندازی یک تاسیسات بازفرآوری موقت لازم است، نشان می دهد که این کار به خوبی در توانایی ایران است و می تواند به راحتی پنهان شود. کره شمالی دقیقاً همین کار را انجام داد.
آیا بازرسان بین المللی می توانند این فعالیت های شرورانه را به اندازه کافی زود شناسایی کنند تا از ساخت بمب جلوگیری شود؟ بله، اما تنها در صورتی که ارزیابی تقریباً مستمری داشته باشند که سوخت از بوشهر خارج نشده و به یک عملیات بازفرآوری موقت فرستاده نمی شود.
امسال، آژانس بین المللی انرژی اتمی تنها یک بازدید سه روزه از بوشهر در ماه ژوئن داشته است. با چنین نظارت محدودی، ایران می تواند به راحتی بدون اینکه کسی متوجه شود، پلوتونیوم کافی برای چندین بمب را منحرف و پردازش کند.
یک راه حل وجود دارد: نظارت تقریباً بلادرنگ آژانس بین المللی انرژی اتمی توسط دوربین ها و حسگرهایی که می توانند داده ها را به طور مداوم به مقر آژانس ارسال کنند. بیش از ۱۰۰۰ تاسیسات هسته ای تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی اتمی در سراسر جهان از این نوع بازرسی بلادرنگ استفاده می کنند. متاسفانه، دولت اوباما در درخواست این موضوع به عنوان بخشی از توافق هسته ای ۲۰۱۵ ایران شکست خورد و زمانی که آژانس بین المللی انرژی اتمی بعداً همین درخواست را از ایران کرد، ایران نپذیرفت. این بار، ایالات متحده باید اصرار کند که ایران موافقت کند - و به عنوان نشانه ای از حسن نیت در اولین فرصت ممکن این کار را انجام دهد.
هر توافق نهایی باید همچنین مستلزم آن باشد که سوخت مصرف شده در بوشهر پس از خنک شدن کافی برای حمل و نقل، خارج شود. کشورهای حوزه خلیج فارس و ایالات متحده باید برای تحقق این امر هزینه کنند. روسیه در گذشته پیشنهاد کرده بود که سوخت را تحویل بگیرد. قزاقستان نیز ممکن است چنین کاری را انجام دهد.
آیا ایران با این الزامات موافقت خواهد کرد؟ شاید نه، اما هرچه ایران بیشتر در برابر این اقدامات منطقی مقاومت کند، دلیل بیشتری برای اصرار بر آنها وجود دارد. همه همسایگان ایران، از جمله هر کشوری که ممکن است به سلاح های هسته ای برای خود علاقه مند باشد، نظاره گر خواهند بود که ایالات متحده چه چیزی را مطالبه می کند - و آنچه ما با ایران توافق می کنیم، سابقه ای برای مسیرهایی که سایر کشورها اجازه دارند حفظ کنند، ایجاد خواهد کرد. آر. اسکات کمپ استاد علوم و مهندسی هسته ای در ام آی تی است. استفن راد میکر در دوران دولت جورج دبلیو بوش، دستیار وزیر امور خارجه در امور امنیت بین الملل و منع گسترش سلاح های هسته ای بود.
🟢 #نه_شاه_نه_شیخ
🍏# مجاهدین_خلق ایران
# کانونهای شورشی
🌳 # مریم رجوی
