نیوزویک : بازداشت نیکولاس مادورو درونزوئلا ، پیامی مستقیم به تهران بود.
بازداشت نیکولاس مادورو به دست نیروهای آمریکایی در آخر هفته گذشته، صرفاً یک رویداد مرتبط با ونزوئلا نبود؛ این اقدام پیامی مستقیم به تهران بود.
سالهاست که سیاست خارجی آمریکا بیش از آنکه بر اعمال پیامدها متکی باشد، بر ارسال پیام و هشدار استوار بوده است. هشدارها صادر میشدند، ضربالاجلها اعلام میگردیدند، مذاکرات پیدرپی تمدید میشدند و پیامدها همواره به تعویق میافتادند. اما دونالد ترامپ به نظر میرسد مصمم است این الگو را تغییر دهد.
عملیات علیه ونزوئلا یک نکته را بیابهام روشن کرد: ترامپ انتظار دارد تهدیدهایش جدی گرفته شوند.
این موضوع بیش از همه برای ایران اهمیت دارد؛ کشوری که سالها بر این فرض سرمایهگذاری کرده بود که تهدیدهای آمریکا صرفاً لفظی، قابل بازگشت یا مهارپذیر بهواسطه ترس از تشدید تنش هستند. اکنون این شرطبندی بیپروا و خطرناک به نظر میرسد.
عملیات علیه مادورو پس از ماهها هشدارهای صریح، افزایش فشارها و توقیفهای هدفمند انجام شد. وقتی این پیامها نادیده گرفته شدند، واشنگتن به اقدام نمادین بسنده نکرد؛ بلکه قاطعانه تشدید تنش داد. پیام روشن است: پناهگاههای امن مشروطاند، فاصله مصونیت نمیآورد و زمان دیگر به نفع سرکشی عمل نمیکند.
رهبری ایران باید نگران باشد. تهران سالها چنین میپنداشت که میتواند حدود را با مصونیت نسبی بیازماید؛ برنامه هستهای را پیش ببرد، شبهنظامیان نیابتی را مسلح کند، نیروهای آمریکا را تهدید کند و منطقه را بیثبات سازد، بیآنکه با رویارویی مستقیم مواجه شود. این فرض بر باوری آشنا تکیه داشت: اینکه ایالات متحده در نهایت خویشتنداری را به ریسک ترجیح میدهد.
اندکی پس از آغاز ریاستجمهوری، ترامپ علناً به ایران ضربالاجل ۶۰روزه برای مذاکره درباره توافق هستهای داد. پاسخ تهران همان همیشگی بود: لافزنی و تعلل. در روز شصتویکم، اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران حمله کرد و آنها را منهدم ساخت.
ایران دیر فهمید که هشدارهای ترامپ نمایش نبود. نابودی سایتهای کلیدی هستهای و از دست رفتن کنترل آسمان کشور، یکی دیگر از مفروضات اصلی را فرو ریخت: اینکه دفاع ایران نفوذناپذیر و برتری تشدید تنش آن دستنخورده است.
تصویرسازی تهران سالها از واقعیتش جلوتر بوده است.
برای دههها، جمهوری اسلامی نمای قدرتی توقفناپذیر از خود ساخته بود: موشکها در تهران رژه میرفتند، تأسیسات هستهای در دل کوهها پنهان میشدند و شعارهای انقلابی اجتنابناپذیری را القا میکردند. اما پشت این نمایش، دولتی شکننده نهفته است. اقتصاد ویران، زیرساختهای ازکارافتاده، کمبود انرژی در زندگی روزمره و آسیب جدی به اعتبار نظامی پس از آنکه اسرائیل و آمریکا آزادانه بر فراز آسمان ایران عملیات کردند.
این، شمایل حکومتی است که با ارعاب، اسطورهسازی و تردید غرب برای به چالش کشیدن بلوفها دوام آورده است. تا امروز، همین تردید بزرگترین دارایی تهران بود. ایران حتی هنگام نقض توافقها، تسلیح گروههای تروریستی و تهدید آشکار منافع آمریکا نیز تحمل میشد. معامله نانوشته، ثبات از مسیر مدارا بود.
رویکرد ترامپ این توهم را در هم میشکند. او با ایران نه بهعنوان حریفی همتراز، بلکه بهمثابه حکومتی نحیف و تهاجمی رفتار میکند که اهرم فشارش به تردید دیگران وابسته است. عملیات مادورو این نکته را تقویت میکند: اگر رهبری که سالها دستنیافتنی پنداشته میشد میتواند یکشبه بازداشت و با دستبند به نیویورک منتقل شود، دامنه «فرضیات امن» بهطرز چشمگیری تنگ شده است.
ایران اکنون با معضل راهبردی واقعی روبهروست. ادامه سرکشی ریسک فزاینده دارد. تشدید تنش دیگر تضمینکننده خویشتنداری غرب نیست. و انتظار قدیمی که واشنگتن برای پرهیز از رویارویی، تحریکها را هضم کند، دیگر قابل اتکا نیست.
برای نخستین بار در مدتها، تهران ناچار است هزینههای خطای محاسبه را بسنجد. مفروضات دیرپای مربوط به بازدارندگی، تشدید تنش و مداراگری آمریکا اکنون در زمان واقعی آزموده میشوند. ایران باید تصمیم بگیرد رفتار خود را تعدیل کند یا همچنان بر قمار مدارا پافشاری کند.
دههها ایران بر این باور تکیه داشت که تاریخ به سود او خم میشود. این هفته یادآور شد که تاریخ نیز میچرخد؛ گاه ناگهانی و گاه خشونتبار، وقتی توهمها سرانجام فرو میریزند…..
نیوزویک | ۵ ژانویه ۲۰۲۶ - آویوا کلومپاس
🟢 # مرگ_بر_خامنهای
🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی
🌳 # مریم رجوی #ایران
🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@ 7
