سایت حوارالمتمدن – سعاد عزیز : بازوهای مسلح تهران ..اصرار بر حفظ نفوذ، حتی به بهای بی‌ثباتی منطقه
دیگر نمی‌توان اصرار رژیم حاکم بر ایران بر حفظ شبکه گروه‌های مسلح وابسته به خود در منطقه را صرفاً یک انتخاب راهبردی ناشی از ملاحظات امنیت ملی یا بخشی از سیاستی دفاعی با هدف حفاظت از منافع کشور دانست.تحولات پی‌درپی، از عراق تا یمن و همچنین اطلاعاتی که تحقیقات آمریکا و بریتانیا درباره فعالیت شبکه‌های مرتبط با تهران در اروپا آشکار کرده‌اند، نشان می‌دهند که این سیاست به یکی از مهم‌ترین عوامل بی‌ثباتی در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل شده است.
اصرار رهبران رژیم ایران بر حفظ بازوهای مسلح خود نیز بیانگر پایبندی آنان به رویکردی سیاسی و ایدئولوژیک است که از زمان تأسیس جمهوری اسلامی تاکنون با روند رژیم همراه بوده است.
در عراق، مواضع جنبش «النجباء» نمونه روشنی از این معضل را نشان میدهد.
اعلام آمادگی این گروه برای پاسخ دادن به فراخوان مجتبی خامنه‌ای، رهبر رژیم ایران، درباره آنچه «وحدت جبهه‌ها» نامیده می‌شود و همچنین آمادگی آن برای همراهی با تحولات نظامی منطقه، از وابستگی این گروه به محور تهران و نیز چالش مستقیم در برابر تلاش‌های دولت عراق برای انحصار سلاح در دست حکومت جدا نیست.
نکته قابل‌توجه‌تر آن است که جنبش النجباء مخالفت خود با کنار گذاشتن زرادخانه تسلیحاتی‌اش را پنهان نمی‌کند، بلکه موضوع حفظ سلاح را بخشی از اصول و اعتقادات تشکیلاتی خود می‌داند.این رویکرد، اصل حاکمیت ملی و حق نهادهای قانونی عراق برای در اختیار داشتن انحصاری تصمیم‌گیری‌های امنیتی و نظامی را نادیده می‌گیرد.
خطر این موضع‌گیری صرفاً در آن نیست که یک گروه مسلح از سلاح برخوردار است، بلکه در این واقعیت نهفته است که این گروه آشکارا آمادگی خود را برای اقدام بر اساس دستورهای رهبری سیاسی خارج از مرزهای عراق اعلام میکند.
هنگامی که تصمیم‌گیری درباره جنگ و صلح به محاسبات یک کشور دیگر وابسته می‌شود، گروه‌های مسلح از نیروهای داخلی به ابزارهایی در درگیری‌های منطقه‌ای تبدیل می‌شوند؛ درگیری‌هایی که لزوماً بیانگر منافع مردمی نیستند که این گروه‌ها در میان آنان فعالیت می‌کنند.
دقیقاً در همین نقطه است که یکی از مهم‌ترین پیامدهای سیاست رژیم ایران در ایجاد شبکه‌های نفوذ مسلحانه در کشورهای عربی آشکار می‌شود.
اتهاماتی که در کیفرخواست قضایی آمریکا درباره تلاش برای هدف قرار دادن پایگاه هوایی بریتانیایی «فیرفورد» مطرح شده‌اند، از اهمیت و حساسیت کمتری برخوردار نیستند.
این کیفرخواست شامل اتهاماتی درباره مشارکت افراد مرتبط با کتائب حزب‌الله عراق و سپاه پاسداران رژیم ایران در برنامه‌ریزی نزدیک به ۲۰ حمله یا تلاش برای انجام حمله در ایالات متحده و اروپا است.
البته این اتهامات همچنان در چارچوب روند رسیدگی قضایی قرار دارند و اثبات یا رد آن‌ها بر عهده دادگاه‌هاست.
بااین‌حال، ماهیت اقداماتی که به متهمان نسبت داده شده، از جمله هماهنگی‌های عملیاتی، ارتباطات رمزگذاری‌شده و شناسایی و بررسی اهداف احتمالی، پرسش‌های جدی درباره گسترش فعالیت شبکه‌های مرتبط با رژیم ایران به خارج از منطقه خاورمیانه مطرح میکند.
در یمن، چهره دیگری از هزینه‌های منطقه‌ای تداوم درگیری‌های مسلحانه آشکار می‌شود.
تشدید دوباره درگیری‌ها میان حوثی‌ها و نیروهای دولتی، همراه با محاصره، اختلال در مسیرهای تأمین و انتقال کالا و آوارگی صدها هزار غیرنظامی، ابعاد فاجعه‌ای را نشان میدهد که جامعه یمن بهای سنگین آن را می‌پردازد.
همچنین تهدیدهایی که متوجه کشتیرانی بین‌المللی در دریای سرخ و تنگه باب‌المندب شده‌اند، بحران یمن را از چارچوب یک درگیری داخلی فراتر برده‌اند.
زیرا این تهدیدها پیامدهای مستقیمی برای امنیت تجارت بین‌المللی و ثبات منطقه دارند.
وجه مشترک تمام این تحولات، استفاده مستمر از گروه‌های مسلح در چارچوب محاسبات مربوط به نفوذ منطقه‌ای است؛ سیاستی که ثبات کشورهای عربی را به گروگان معادلاتی تبدیل میکند که خارج از اراده ملت‌ها و نهادهای ملی آنان شکل می‌گیرند.
پرسشی که در اینجا باید مطرح شود این است:
چه عاملی رژیم حاکم بر ایران را با وجود بحران‌ها، انزوای بین‌المللی و تنش‌هایی که این گروه‌ها ایجاد می‌کنند، همچنان به سوی حفظ این بازوهای مسلح سوق میدهد؟
پاسخ این است که این گروه ها فقط متحدان سیاسی نیستند، بلکه یکی از ارکانهای اصلی پروژه نفوذ ایران در خارج از مرزها به شمار می‌روند و کنار گذاشتن آن به این معناست که تهران بخش مهمی از فشار و ابزارهای چانه زنی که در طول دهه ها انباشته است چشم پوشی کند.
اما آنچه ممکن است از نگاه رژیم ایران یک دستاورد راهبردی به شمار رود، می‌تواند به باری تاریخی و سنگین بر دوش تمام منطقه تبدیل شود.
کشورها نمی‌توانند امنیت خود را بر پایه تضعیف حاکمیت ملی همسایگانشان بنا کنند.
همچنین گروه‌های مسلح نمی‌توانند در اداره جوامع و حفاظت از منافع مردم، جایگزین نهادهای ملی و قانونی شوند.
اصرار تهران بر حفظ بازوهای مسلح خود و خودداری از مشارکت در رویکردی منطقه‌ای مبتنی بر احترام به حاکمیت کشورها و عدم دخالت در امور داخلی آنان، تایید میکند که سخن گفتن از تغییر رویکرد رژیم ایران، تا زمانی که با اقدامات عملی همراه نباشد و به گام های عملی تبدیل شود که به قدرت دوگانه، سلاح و تصمیم گیری پایان می دهد؛ از اعتبار محدودی برخوردار خواهد بود.
زیرا تا زمانی که یک حکومت برای خود این حق را قائل باشد که از طریق نیروهای مسلحی که تابع حاکمیت کشورهای محل فعالیت خود نیستند، جبهه‌های متعدد جنگ و درگیری را شعله‌ور کند، دستیابی به صلح امکان‌پذیر نخواهد بود.
🍏# مجاهدین_خلق ایران # کانونهای شورشی 🌳 # مریم رجوی 🌻 پیوند این بلاک با توئیتر BaharIran@7
